ตั้งแต่นั้นมา องค์ชายสี่ก็ไม่กล้าไปคารวะหลินหลางที่ตำหนักเฟิ่งล่วนอีก ด้วยเกรงว่าความในใจจะถูกเปิดเผย อีกทั้งยังมีความรู้สึกอึดอัดใจอยู่อย่างหนึ่ง ต้องมาเผชิญหน้ากับหญิงงามเลอโฉมเช่นนั้น ซึ่งวัยวุฒิก็สูงกว่าตนไม่กี่ปีนัก แต่ต้องเรียกนางว่ามารดาผิน แล้วเช่นนี้จะให้เอ่ยปากลงได้อย่างไร
พระพี่เลี้ยงไม่เข้าใจความในใจ จึงคิดว่าองค์ชายสี่เกรงว่าผินกุ้ยเฟยจะมีองค์ชายองค์ที่หกอยู่แล้ว อาจไม่เต็มใจช่วยทูลฝ่าบาทให้ทรงเห็นแก่พระพี่เลี้ยง จึงลดความต้องการลงมา แนะนำให้องค์ชายสี่ไปสมาคมกับหวานผินซึ่งยังไม่มีพระโอรสธิดาให้บ่อยขึ้น หงลี่ก็รับคำ และลงมือปฏิบัติจริงจนได้รับความเห็นใจและความเอ็นดูจากอีกฝ่าย
หลินหลางไม่ได้เก็บเรื่องที่หงลี่มาอย่างกะทันหันแล้วจากไปอย่างกระอักกระอ่วนมาใส่ใจ แม้จะเป็นองค์ชายที่มีเล่ห์เหลี่ยม ก็ยังคิดร้ายอะไรนางไม่ได้ นางยังคงใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ เก็บกลืนพลังแห่งบุปผาอันบางเบา ดื่มชาชมวิว บางครั้งฝ่าบาทก็ทรงสละเวลาว่างพานางไปยังลานล่าสัตว์เพื่อฝึกโก่งธนูยิงธนู
ช่วงเวลาหลีกหนีความร้อนผ่านไปอย่างสงบสุข แต่เวลาที่เหลือ ฝ่าบาทดูจะทรงยุ่งยิ่งนัก ได้ยินว่า ซ่งจือ สาวใช้ที่ติดตามฮองกุ้ยเฟยมาเป็นต้าอิ้งของฝ่าบาท ได้รับความโปรดปรานมาก ส่วนหวานผินทะเลาะกับต้าอิ้งจือ ถูกฝ่าบาทต่อว่าต่อขานต่อหน้าธารกำนัล ฮองกุ้ยเฟยจึงดีใจยิ่งนัก
แต่เรื่องเหล่านี้ก็ไม่มารบกวนความสงบของหลินหลาง ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน ฝ่าบาทตรัสว่าผินกุ้ยเฟยต้องพักผ่อนดูแลร่างกาย ไม่มีผู้ใดเข้าไปรบกวนได้ ทุกวันจะมีทหารองครักษ์จำนวนมากคอยเฝ้าระวัง เปลี่ยนเวรกันตลอดเวลา
จู้เจวียนและปีวเทาต่างก็เป็นกังวลใจ ไม่รู้ว่าเกิดเหตุอันใด จนกระทั่งข่าวการตายของเหนียนเกิงเหยาและข่าวที่ตุนชินหวังถูกกักบริเวณมาถึง ฝ่าบาทจึงเสด็จมายังตำหนักเฟิ่งล่วนด้วยพระองค์เอง บนพระพักตร์เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจปิดบังความยินดีและเบิกบานใจ