ณ ตำหนักหย่งโซ่ว หลินหลางนั่งเอนกายพิงเบาะนุ่มในห้องอบอุ่นอย่างสบายอารมณ์ อ่านหนังสือพักผ่อนหย่อนใจ บนโต๊ะไม้จันทน์หอมเล็ก ๆ ด้านหน้ามีน้ำผึ้งดอกออสมันทัสสดใหม่วางอยู่ พร้อมด้วยขนมละเอียดประณีตที่ห้องเครื่องหลวงเพิ่งส่งมาใหม่
แม้นางจะมิได้เข้าเฝ้าฯ ถวายตัว แต่ของประทานจากฮ่องเต้ก็หลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย ข้าราชสำนักฝ่ายในและห้องเครื่องหลวงต่างไม่กล้าละเลยนางผู้งดงามเฉกเช่นเทพอัปสรผู้ป่วยโรคาเป็นนิตย์
กำลังอ่านถึงตอนที่ชุยหยิงหยิงกับจางเซิงในตำนานซีเซียงจี้สาบานรักต่อหน้าจันทราลั่นคำมั่นแล้วผูกสัมพันธ์กันเองโดยไม่ได้รับอนุญาต หลินหลางอดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้ สตรีน้อยในภพมนุษย์ช่างไร้เดียงสาเสียจริง ถูกบุรุษจรผู้เจ้าลิ้นเกลี้ยกล่อมเพียงสองสามคำ ก็พาไปถึงเตียงนอนได้เชียว สิ่งที่เรียกว่าความบริสุทธิ์และจารีตประเพณีก็มิได้เคร่งครัดถึงเพียงนั้น ที่ตำราเช่นนี้ถูกสั่งห้ามก็เพราะล่อแหลมและยั่วกามเกินไป หญิงสาวทั่วไปมิอาจทนอ่านไหว