ผู้กำกับโจวขมวดคิ้ว: "ความหมายนายคือ นายยอมตามพี่โจว ไม่ใช่เพราะนายเองปีนไม่ไหวเหรอ?"
เซิ่งเวิ่นอินกลืนข้าวในปากลง แล้วพูดด้วยสีหน้าธรรมชาติ: "ฉันจะปีนไม่ไหวได้ยังไง ฉันยังไม่ทันได้ออกแรงเลย"
ยังไม่ทันออกแรง?
ฟังดูสิ นี่มันคำพูดมนุษย์หรือไง
ผู้กำกับโจวนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วถาม: "แกเคยไปแวร์ซายส์ไหม?"
เซิ่งเวิ่นอินไม่พูดอะไร ยื่นกล่องข้าวให้ป้าที่แจกข้าว แล้วพูด: "ป้า ขอผักดองเพิ่มหน่อยได้ไหมคะ?"
ป้าเห็นเธอแล้วก็รำคาญ โยนผักดองถุงหนึ่งให้เธออย่างไม่สบอารมณ์
เซิ่งเวิ่นอินเปิดผักดองอย่างมีความสุข แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ
พอถึงบ่ายสองโมง งานของวันนี้ก็เสร็จหมดแล้ว
ผู้กำกับโจนั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ มองดูเซิ่งเวิ่นอินในวิดีโอ คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง