ตอนที่แผ่นกระดานยกขึ้นมา ใต้เท้าก็มีที่วางเท้าพร้อมเด้งออกมา เซิ่งเวิ่นอินมองด้วยความแปลกใหม่ วางเท้าลงไป แล้วเห็นว่ามีผ้าห่มและหมอนอยู่ข้างๆ ด้วย รีบเปิดออกมาใช้ พลางถอนหายใจในใจ ไม่ธรรมดาจริงๆ ชั้นเฟิร์สคลาสนี่ สวัสดิการต่างจากชั้นอื่นจริงๆ
เครื่องบินขึ้นบินอย่างรวดเร็ว ประกาศแจ้งเตือนให้ทุกคนระวังเรื่องความปลอดภัย แต่ไม่มีการเตือนให้ปิดมือถือ
เซิ่งเวิ่นอินเป็นคนซื่อตรง เธอก็เลยปิดมือถือตามกฎอย่างซื่อตรง
หลังเครื่องบินขึ้นบินได้ไม่นาน ก็มีแอร์โฮสเตสเดินมาถามทีละคนว่าจะกินอะไร ดื่มอะไรไหม
เรื่องกินฟรีๆ แบบนี้เซิ่งเวิ่นอินพลาดไม่ได้อยู่แล้ว อาหารในชั้นเฟิร์สคลาสอร่อยกว่าในชั้นธุรกิจ แถมยังหลากหลายกว่าเดิมอีก เซิ่งเวิ่นอินรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ทานอาหารเช้าไปแล้ว แต่เธอก็ยังสั่งขนมที่ห่อไว้ อย่างเค้กอะไรพวกนั้น ถึงตอนนี้จะไม่กิน ก็ยังเก็บหิ้วลงเครื่องบินได้
ตอนที่แอร์โฮสเตสส่งอาหารมา แผ่นกั้นระหว่างห้องพักเปิดออกชั่วครู่หนึ่ง และในชั่วขณะสั้นๆ นั้นเอง เซิ่งเวิ่นอินก็เห็นว่าฉีซื่อที่อยู่ห้องข้างๆ ยังคงคุยโทรศัพท์อยู่
เธอยื่นมือชี้ พลางฟ้องทันที "เขาไม่ปิดมือถือ!"
แอร์โฮสเตสอึ้งไปเล็กน้อย ขณะที่ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้ยินเสียง ก็หันมามอง พอเห็นว่านางเอง สีหน้าของเขากลับไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เหมือนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเธอนั่งอยู่ห้องข้างๆ
เซิ่งเวิ่นอินมองหน้าฉีซื่อด้วยท่าทางท้าทาย ฉีซื่อมองเซิ่งเวิ่นอินแวบหนึ่ง แล้วเบือนสายตากลับไป คุยโทรศัพท์ต่อ