"แคก...แคก!"
ความเจ็บปวดที่ท้องนั้น ช่างสมจริงเหลือเกิน
เซิ่งซิงเยว่โน้มตัวลงอย่างยากลำบาก แรงเกือบทั้งหมดของร่างกายพิงอยู่กับตัวน้องชาย
เขาเงยหน้าขึ้น มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างลำบาก
เซิ่งเวิ่นอินสบตากับเขา สายตายั่วยุท้าทาย แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น
เห็นได้ชัดว่าการกระทำของเซิ่งซิงเยว่ในครั้งนี้ ยิ่งทำให้เธอโกรธมากขึ้นไปอีก
พอเห็นเซิ่งซิงเยว่นิ่งเงียบ เซิ่งเวิ่นอินก็หันไปมองเสิ่นเมิ่ง: "นายดูฉลาดกว่าเขาเล็กน้อย ดูแลเขาด้วย ฉันเซิ่งเวิ่นอิน ต่อให้ไม่มีอะไรเลย ก็ไม่ชอบให้ใครเหยียบหัวฉัน"
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป
พร้อมกับเสียง "ติ๊งติ๊ง" สองครั้ง ประตูลิฟต์ก็ปิดลง
เสิ่นเมิ่งหันไปมองพี่ชายของเขา แล้วพูดเสียงเบา: "เลิกเถอะ เธอบอกแล้วว่าจะเลี่ยงกับลุงฉี และดูท่าทางเธอแล้ว ก็ไม่เหมือนคนที่ยอมเป็นมือที่สาม เรายังจะ..."
"บ้าเอ๊ย!" พี่ชายด่าออกมาทันที
เสิ่นเมิ่งก้มหน้าลง: "ฉันรู้ว่านายโกรธ แต่พวกเราเป็นผู้ชาย ไม่จำเป็นต้องไปจดจ่อกับผู้หญิง..."
"ฉันจะจีบเธอ!"
เสิ่นเมิ่ง: "..."
เสิ่นเมิ่งคิดว่าตัวเองฟังผิด เอ่ยถามอย่างลังเล: "นายจะไล่ตามไปชกกลับงั้นเหรอ?"
"เปล่า ฉันจะจีบเธอ!" เซิ่งซิงเยว่พูดซ้ำอีกครั้ง เขายืดตัวขึ้น ลูบท้องที่ยังปวดตุบๆ อย่างตื่นเต้น: "เธอถูกใจฉันสุดๆ เลย!"
เสิ่นเมิ่งลูบหน้าผากพี่ชาย: "นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?"
เซิ่งซิงเยว่ปัดมือเขาออก: "เธออายุเท่าไหร่เนี่ย?"
เสิ่นเมิ่งคิดเล็กน้อย: "ตามเอกสาร อายุสิบเก้า เท่ากับฉัน"