——[ผู้หญิงคนนี้พูดจาเป็นหมูเป็นหมา! เขาตั้งเวทีมาปีกว่า ไม่เคยแพ้สักครั้งเลยนะ! ]
——[เซิ่งเวิ่นอินเป็นปีศาจอะไรกันแน่ ทำไมรู้ไปหมดทุกอย่าง เมื่อกี้เห็นรึเปล่า ฝีมือมีดนั่น เจ๋งสุดๆ! ]
——[รู้มั้ยว่าชนะสุดยอดซูชิมาสเตอร์ระดับโลก 15 วินาทีมันหมายถึงอะไร? ไอ้เมื่อกี้ของมันน่ะ ทำลายสถิติกินเนสส์ได้เลย! ]
——[คืออย่างนี้ ฉันเป็นสายด่าวิชาชีพของเซิ่งเวิ่นอิน จำพวกที่รับเงินแล้วมาด่าเนี่ย ตอนนี้ฉันลาออกทันมั้ย? ]
——[เฮ้ย ไอ้เจ้านายเรามันไม่ใช่คน เอาแต่สั่งให้เราจ้องเซิ่งเวิ่นอินแล้วด่า ตัวมันเองทำไมไม่มาด่าล่ะ! มันไม่ดูบ้างหรือไง จ้องแต่เธอทั้งวัน ยังจะด่าไหวอีกเหรอ! ]
——[วอนแล้วนะ ทีมประชาสัมพันธ์ของค่ายกากๆ ของเซิ่งเวิ่นอิน ออกมาทำคอนเทนต์หน่อยเถอะ ไอ้โง่ตัวดีไม่รู้ไปล่วงเกินใครมา โดนจ้างให้ด่าทุกวัน พวกแกก็จ้างวอเตอร์ซื้อคำชมให้เธอบ้างสิ จะได้ล้างภาพให้เธอหน่อย! ]
——[จดหมายเลือดหนึ่งฉบับ! เซิ่งเวิ่นอินขอย้ายสังกัด! ]
——[บริษัทไหนที่เห็นคุณค่าของผู้หญิงคนนี้เร็วๆ ไปแย่งตัวเธอมาเถอะ! ]
กานเหมยกำลังดูถ่ายทอดสด: “...”
ซูชิมากมายขนาดนี้ สี่คนก็กินไม่หมด
สุดท้ายก็ต้องแพ็กกลับไปหลายห่อ เซิ่งเวิ่นอินประกาศอย่างดีใจ: “มื้อเช้า มื้อเที่ยง มื้อเย็นของพรุ่งนี้ครบแล้ว”
ตู้หลานเอ็นดูเธอ เขย่าๆ หน้าผากเธอแล้วพูดว่า “เจ้าเรื่องประหยัด”
กำลังจะออกจากร้านซูชิ ผู้จัดการร้านก็พาชายวัยกลางคนหน้าดำเข้าเข้ามา