เซิ่งเวิ่นอินอารมณ์ดีสุด ๆ หลังกินข้าวเช้าเสร็จก็ฮัมเพลงลงบันได ตั้งใจจะไปกองถ่าย
แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตูโรงแรม ก็เห็นรถเฟอร์รารีสีแดงคันหนึ่งจอดมาตรงหน้า
เซิ่งเวิ่นอินเผลอคิดจะเลี่ยงไปทางอื่น
ตอนนั้นเองประตูรถก็เปิดออก เซิ่งซิงเยว่ที่เต็มไปด้วยมาดกวน ๆ ลงมาจากรถ
เซิ่งซิงเยว่ถอดแว่นกันแดดออก เอามือทั้งสองข้างพาดบนหลังคารถ มองเซิ่งเวิ่นอินที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วยิ้มถาม "ไปไหนเหรอ กองถ่ายเหรอ ฉันไปส่ง"
เซิ่งเวิ่นอินขมวดคิ้ว หลายวันมานี้ไม่เห็นหน้ามันเลย นึกว่าไปแล้วซะอีก ที่แท้ก็ยังไม่ไปไหน
เธอขี้เกียจจะสนใจ หันหลังเดินออกไปเลย
"เฮ้ย อย่าเพิ่งเดินเร็วขนาดนั้นสิ ฉันมาเพื่อขอโทษเธอนะ" เจ้าหนุ่มพูดพลางเดินมาขวางหน้าเธอ ยิ้มกว้างปิดทางเธอไว้
เซิ่งเวิ่นอินเลิกคิ้ว "ขอโทษ?"
"ก็เรื่องเมื่อคราวก่อนไง" เซิ่งซิงเยว่พูดพลางยื่นกุญแจรถในมือส่งให้ "นี่ ของขวัญขอโทษ"
เซิ่งเวิ่นอินมองพวงกุญแจในมือเขา เห็นโลโก้เฟอร์รารีที่ห้อยอยู่กับพวงกุญแจ
เซิ่งซิงเยว่ก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วโน้มตัวไปใกล้หูเซิ่งเวิ่นอิน จงใจใช้เสียงต่ำทุ้มพูดช้า ๆ "เย็นนี้ ไปขับเล่นด้วยกันมั้ย...อ๊า..."
เซิ่งเวิ่นอินยกข้อมือเดียวจับตัวเขาลอยขึ้น
แล้วโยนเขาไปทางด้านข้าง เหมือนโยนลูกไก่ยังไงยังงั้น
โยนเขาลงพื้น แล้วมองเขาจากบนลงล่างพูด "เห็นแก่หน้าเสิ่นเมิ่ง ฉันปล่อยแกไปครั้งหนึ่งแล้ว"
เซิ่งซิงเยว่ลูบก้นที่เจ็บแปลบ ๆ ลุกขึ้นจากพื้น กระโดดดึ๋ง ๆ พูด "ก็แค่ไปขับเล่นด้วยกัน ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย ฉันให้รถเธอแล้วแท้ ๆ"