หลังจากนั้นสามวัน หวังเสียงและตวนหมิงแทบจะติดตามเซิ่งเวิ่นอินพวกเขาตลอด
พอถึงวันที่สี่ ตวนหมิงก็ติดเป็นนิสัยแล้ว
พอถึงเวลากินข้าว ก็ยกชามเดินไปเลย
ตอนแรกหวังเสียงยังขัดขืนอยู่บ้าง
แต่ไม่รู้ตัวอีกที ก็ยอมแพ้ กินก็กิน
คืนวันที่สี่ หวังเสียงคำนวณเงินที่ใช้ไปไม่กี่วันมานี้
แล้วพูดกับตวนหมิงที่กำลังใช้ไม้จิ้มฟันอยู่อย่างกังวลใจว่า "เราจ่ายเงินไปรวมกันสี่แสนเก้าหมื่นกว่าแล้ว"
ตวนหมิงชะงักไป มองตัวเลขบนพื้นแล้วเกาหัว "ใช้ไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้สึกเลย"
หวังเสียงเศร้าใจมาก "อันดับสามต้องได้ให้ได้ ถ้าไม่ได้ ฉันจะล้มละลาย"
ตวนหมิงตบไหล่เขา "ไม่เป็นไร มีฉันอยู่นี่ไง อีกอย่างอันดับสามคนละสามแสน สองคนเรารวมกันก็หกแสน ใช้ไปแค่ไม่ถึงห้าแสน ยังเหลืออีกเยอะ"
หวังเสียงรู้สึกว่าคุณหนูใหญ่คนนี้ช่างใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจริงๆ
จริงๆ แล้วช่วงไม่กี่วันมานี้เซิ่งเวิ่นอินพวกเขาได้ข้อมูลมาเยอะมาก แล้วก็ซื้อมาหมดเหมือนกัน
ตอนนี้เบาะแสแผนที่ออกมาครบแล้ว
ทิศคือตะวันออกเฉียงใต้ ต่อกันได้ว่า ตรงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ พอเห็นแอ่งน้ำทรงกลม ให้เลี้ยวซ้ายตรงหัวมุมแรก เดินผ่านป่ากล้วยไปครึ่งชั่วโมง จะถึงถ้ำงูรูปโพรงไม้ แผนที่อยู่ในถ้ำงูนั้น
แต่พวกเขาเดินมาสองวันแล้ว ยังไม่เห็นแอ่งน้ำทรงกลมนั้นเลย และไม่เจอทีมอื่นอีก
หวังเสียงแอบสงสัยอย่างมาก ว่าพวกเขาอาจจะเดินผิดทาง
หวังเสียงพร้อมด้วยคำถามไปหาเซิ่งเวิ่นอินพวกเขาเพื่อปรึกษา
พอเดินไปถึง ก็เห็นเซิ่งเวิ่นอินกับเซิ่งซิงหานนอนเรียงกันในเต็นท์ ใบทาหน้าทาด้วยสมุนไพรเยอะแยะ กำลังพอกหน้ากากอยู่