เซิ่งเวิ่นอินปวดหัวเล็กน้อย เธอลุกขึ้นจากขั้นบันได พูดด้วยความจนใจว่า "เดี๋ยวฉันพาไปส่งที่ฉีซื่อก่อนนะ เด็กคนนี้ทำไมชอบเรียกญาติมั่วกันนัก"
พูดจบเธอก็ยื่นมือออกไป พร้อมพูดว่า "จับมือไว้"
เด็กหญิงตัวน้อยเชื่อฟังและจับมือเธอไว้
เซิ่งเวิ่นอินจูงมือเด็กคนหนึ่ง อีกมือถือกล่องข้าว เดินออกจากประตูหลัง แล้วเลี้ยวไปทางห้องพักของฉีซื่ออย่างชำนาญทาง
ประตูห้องพักเปิดออก เซิ่งเวิ่นอินเดินเข้าไปดู ข้างในไม่มีใครเลย
เซิ่งเวิ่นอินไม่วางใจที่จะปล่อยเด็กคนนี้ไว้คนเดียว เธอจึงอยู่เป็นเพื่อน นั่งลงบนโซฟาแล้วถาม "กินข้าวหรือยัง?"
เด็กหญิงส่ายหน้า
เซิ่งเวิ่นอินทำเสียง "เฮ้อ" แล้วพูด "ฉีซื่อเป็นอะไรไปเนี่ย"
พูดจบนางก็เปิดกล่องข้าวของตัวเองอย่างเสียดาย แล้วกัดฟันถาม "งั้นเราแบ่งกันกินกล่องเดียวไหม? คงกินไม่เยอะใช่ไหม?"
เด็กหญิงยิ้มอย่างมีความสุขทันที "จือจือกินน้อย จือจือกินแค่นิดเดียว"
เซิ่งเวิ่นอินขำกับท่าทางของเธอ ตักข้าวด้วยช้อนพลาสติก ใส่เส้นหมี่เส้นเล็ก ๆ ไว้ด้านบน แล้วยื่นให้เด็กหญิง "อ้า"
เด็กหญิงอ้าปากกว้างสุดแรง แล้วกัดเข้าทีเดียว
เธอกินอย่างตั้งใจ แก้มทั้งสองข้างป่อง ๆ น่ารัก
เซิ่งเวิ่นอินกินข้าวไปคำหนึ่ง แล้วถาม "ตัวเองไม่รู้หรือไงว่าป้าตัวเองหน้าตาเป็นยังไง"