เซิ่งซิงหานขมวดคิ้ว สงสัยถามขึ้นว่า "เธอ..."
"รางวัล!" หญิงสาวตรงหน้าจู่ๆ ก็พุ่งเข้ามา จับไหล่เธอไว้แน่น แรงจนน่ากลัว: "มีรางวัล? รางวัลเท่าไหร่! รางวัลเท่าไหร่! ฉันถามเธอว่ารางวัลเท่าไหร่! รีบบอกมา! รางวัลเท่าไหร่!"
เซิ่งซิงหานถูกเขย่าจนสมองแทบสั่น พูดตะกุกตะกัก: "ที่หนึ่ง, หนึ่ง, หนึ่งล้าน..."
การเขย่าหยุดลงทันที
เซิ่งซิงหานตั้งสติยืนให้มั่น พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซิ่งเวิ่นอินตาเป็นประกาย มองเธอด้วยสีหน้าดุดันและดุร้าย
"เราต้องได้ที่หนึ่งให้ได้! ถ้าเธอถ่วงฉัน ทำให้ฉันไม่ได้รางวัล ฉันจะจับเธอโยนเข้ากองไฟ! ได้ยินไหม!"
เซิ่งซิงหานถูกตะคอกอย่างงงงวย
เธอผลักมือเซิ่งเวิ่นอินออกอย่างไม่พอใจ แล้วเดินไปข้างหน้า: "ฉันไม่ถ่วงเธอหรอก อย่ามาถ่วงฉันก็แล้วกัน! เป้าหมายของฉันก็คือที่หนึ่ง ถ้าไม่ได้ที่หนึ่ง มันก็เหมือนได้ที่โหล่... เฮ้ เธอทำอะไร?"
เซิ่งซิงหานถูกดึงไว้ทันที
เธอหันกลับไป ก็เห็นเซิ่งเวิ่นอินจับกระเป๋าเป้ของเธอไว้
เซิ่งเวิ่นอินแย่งเป้ไปสะพายหลังตัวเอง แล้วพูดว่า "เป้ฉันแบก ทางฉันออก เธอตามหลังมาให้ดีอย่าหลงก็พอ เพื่อหนึ่งล้าน สู้ตาย!"
"เฮ้..." เซิ่งซิงหานอ้าปากค้าง อยากจะแย่งเป้คืน แต่พอเอื้อมมือไป ก็ถูกกิ่งไม้เล็กๆ ตีที่หลังมือ จนแดงขึ้นมาทันที
เซิ่งเวิ่นอินหันขวับมาพูดเสียงเข้ม: "กล้าแตะของฉัน ระวังมือขาด!"
เซิ่งซิงหาน: "..."
อะไรกัน ของในเป้ยังไงก็เป็นของสองคน แล้วเธอเป็นทหาร ยังไงก็ต้องดูแลแขกวีไอพีเป็นพิเศษ เธอจะไปกลัวอะไร? กลัวเธอยักยอกของหรือไง?