เก็บผลไม้ใส่ถุงเรียบร้อยแล้ว เซิ่งเวิ่นอินกับเซิ่งซิงหานก็เดินทางต่อ
เซิ่งเวิ่นอินที่เดินนำหน้าไปไกลมาก
ในป่าร้อนอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก
เซิ่งซิงหานจำต้องเร่งฝีเท้าตามให้ทัน
ทันใดนั้นเอง เซิ่งซิงหานก็รู้สึกเจ็บที่น่อง!
"อ๊าย!" เธอร้องออกมา
เซิ่งเวิ่นอินหันมามองเธอแล้วถาม "เป็นอะไรไป?"
เซิ่งซิงหานก้มลงมอง หากำลังค้นหาอะไรบางอย่างในกอหญ้าหนาทึบ แล้วพูดว่า "ฉันโดนอะไรกัด"
เซิ่งเวิ่นอินเดินกลับมาหา เห็นเลือดที่น่องของเธอ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "หาร้านั่งก่อน"
ทั้งสองหาหินก้อนหนึ่งมานั่ง เซิ่งเวิ่นอินย่อตัวลง ม้วนขากางเกงของเซิ่งซิงหานขึ้น เห็นรอยเขี้ยวสีดำสองรู กำลังมีเลือดซึมออกมา
เซิ่งซิงหานเห็นรอยเขี้ยวสีดำ ใบหน้าซีดเผือดทันที "มีพิษเหรอ?"
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเซิ่งเวิ่นอินวางขาของเธอลงบนเข่าตัวเอง แล้วใช้แรงบีบแผลอย่างหนัก
แรงของเซิ่งเวิ่นอินมากเหลือเกิน
เซิ่งซิงหานเจ็บจนหน้าบึ้ง!
"เป็นงูพิษ" เซิ่งเวิ่นอินพูดเสียงเรียบ สีหน้าเคร่งเครียดมาก
เธอออกแรงเต็มที่ ไม่แยแสว่าผิวของเซิ่งซิงหานจะช้ำจนเขียว รอจนเลือดที่บีบออกมาเป็นสีแดงสดจึงถอนหายใจโล่งอก แล้วพูดว่า "รอฉันแป๊บ"
พูดจบ เธอก็วางขาของเซิ่งซิงหานลง แล้วลุกขึ้นมองหาอะไรบางอย่างรอบ ๆ
เซิ่งซิงหานมองขาของตัวเอง กัดริมฝีปาก ตาเริ่มแดง
ยังไงก็เป็นเด็กสาว ยังไงก็กลัวอยู่ดี