ในพื้นที่แคบ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกัน
“ฉีซื่อ?” เสียงของผู้ชายที่อยู่นอกประตูลอยลางเลือน ฟังไม่ถนัดนัก
เซิ่งเวิ่นอินหน้าอกกระเพื่อม หัวใจเต้นตุบ ๆ เร็วมาก
เธอเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า แต่พบว่าสายตาของเขาทอดต่ำลง ดวงตาหมึกดำล้ำลึกจับจ้องอยู่ที่หน้าอกของเธอ
เธอก้มลงมอง ถึงได้รู้ว่าเสื้อชั้นในที่ใส่ไม่เรียบร้อยเปิดอ้าออกกว้าง เผยให้เห็นบราสีดำกับส่วนโค้งเว้าบางส่วนอย่างชัดเจน
“ยังดูอีก!” เซิ่งเวิ่นอินกระชากปกเสื้อขึ้น พร้อมขมวดคิ้วจ้องเขา
ฉีซื่อมีสีหน้าเรียบเฉย ถึงได้เลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้าของเธอ
เซิ่งเวิ่นอินเม้มปากแน่นแล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าตอนนี้นายมีคำถามมากมาย เดี๋ยวฉันจะค่อย ๆ อธิบายให้ฟังทีหลัง ช่วยฉันก่อนเถอะ”
น้ำเสียงก็เหมือนคนขอร้อง แต่การกระทำ...
ฉีซื่อก้มลงมองปกเสื้อของตัวเองที่ถูกเซิ่งเวิ่นอินคว้าไว้ มือข้างหนึ่งของเธอกุมปกเสื้อตัวเองไว้ ส่วนอีกมือดึงปกเสื้อของเขาไว้แน่น ท่าทางดุดันนั่นไม่เหมือนขอร้องเลยสักนิด ดูเหมือนจะต่อยคนมากกว่า
เขายกมือขึ้นวางทาบบนหลังมือนุ่ม ๆ ของเด็กสาว แล้วดึงลงเบา ๆ
แต่ก็ดึงไม่ออก มือของเด็กสาวแน่นมาก
“ปล่อยมือก่อน” ฉีซื่อทำได้เพียงบอก
เซิ่งเวิ่นอินไม่ยอม “นายต้องสัญญาก่อน! นายสัญญาว่าจะช่วยฉัน แล้วฉันจะปล่อย!”
ฉีซื่อขมวดคิ้ว เขาวางมือลงแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “งั้นก็ดื้อกันไปเรื่อย”
“นาย...”
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูจากข้างนอก “ฉีซื่อ?” ยังคงเป็นเสียงของผู้ชายคนนั้น