——[??]
——[???]
——[?????]
กระสุนฝังไม่ลึกนัก เมื่อเลาะขนออกก็เห็นบาดแผลทั้งหมด
เซิ่งเวิ่นอินตักน้ำจากลำธารมาล้างแผลให้สะอาด ขณะเดียวกันฉีซื่อก็เด็ดผลเบอร์รีสีม่วงมา
เซิ่งเวิ่นอินบีบผลหนึ่ง แล้วคั้นน้ำใส่บาดแผลของลิงขนขาวทั้งสองตัว
ลิงขนขาวดูเหมือนจะเจ็บมาก แต่พวกมันไม่มีแรงจะดิ้นแล้ว
นอนแผ่อยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน เปลือกตาหย่อนลงมองเซิ่งเวิ่นอิน
ระหว่างที่รอให้ฤทธิ์ยาออกฤทธิ์ เซิ่งเวิ่นอินก็ไปทำความสะอาดมีดพับอย่างพิถีพิถัน
พอเธอกลับมา ฤทธิ์ชาของผลเบอร์รีสีม่วงก็ใกล้หมด เธอจึงกรีดผิวหนังพวกมัน
ผลเบอร์รีสีม่วงไม่ใช่ยาชาสังเคราะห์ ฤทธิ์ชาจึงไม่ค่อยดีนัก
ลิงขนขาวเจ็บจนร้อง "อี๊ง ๆ ๆ"
เซิ่งเวิ่นอินขมวดคิ้ว พูดกับฉีซื่อว่า "จับมือเท้ามันไว้"
ฉีซื่อเดินไปอีกด้าน กดมือเท้าลิงขนขาวทั้งสองตัวไว้ ท่ามกลางเสียงดิ้นรนของพวกมัน เซิ่งเวิ่นอินก็ดึงกระสุนออกจากบาดแผล
เซิ่งเวิ่นอินใช้ผลเบอร์รีสีม่วงที่เหลือทาบาดแผลเพิ่ม เพื่อเสริมฤทธิ์ชาให้พวกมันเจ็บน้อยลง
ทั้งกระบวนการใช้เวลาราวสิบนาที
เมื่อเสร็จสิ้น เซิ่งเวิ่นอินให้ฉีซื่อดูแลลิงขนขาว อย่าให้พวกมันถูกแผล แล้วเธอก็รีบวิ่งเข้าไปในพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามลำธาร
เมื่อกลับมา มือเธอกำสมุนไพรบางอย่าง
เธอเคี้ยวสมุนไพรให้ละเอียด แล้วทายาที่แผลของลิงขนขาว หาใบไม้ใหญ่สองใบมาเป็นผ้าพันแผล ใช้เถาวัลย์เป็นเชือก มัดแผลพอให้อยู่