ลำธารที่คดเคี้ยว รากพืชที่พันกันยุ่งเหยิง ต้นไม้ใหญ่โตมโหฬาร
เซิ่งเวิ่นอินเดินไปได้สักพัก ก็หยุดกะทันหัน
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ หรี่ตามองรอยเท้าที่ชัดเจนเป็นแถวบนพื้น
คายเศษหญ้าที่คาปากออกมา เธอหมอบลง สัมผัสความชื้นของรอยเท้า
จากแรงที่ใบไม้ถูกเหยียบลงไปในโคลน และความชื้นของดินที่ติดบนรอยเท้า นี่คือร่องรอยของชายผู้ใหญ่ที่มีส่วนสูงเกิน 180 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 85 กิโลกรัม
อีกทั้งอีกฝ่ายเพิ่งจากไปได้ไม่นาน
มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นผู้ชายผิวสีแทนคนนั้น
เซิ่งเวิ่นอินเงยหน้าขึ้น ปืนสไนเปอร์บนไหล่ค่อนข้างหนัก เธอจึงเปลี่ยนไหล่แบก แล้วรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ระหว่างที่ผ่านป่าไป เธอเห็นเงาของลิงขนขาวอยู่บนต้นไม้เป็นระยะๆ บริเวณนี้คงเป็นอาณาเขตของลิงขนขาว
สิบนาทีต่อมา เซิ่งเวิ่นอินไล่ตามมาถึงริมลำธาร และเห็นผู้ชายผิวสีแทนคนนั้น
กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูก ผู้ชายผิวสีแทนแบกปืนไว้บนหลัง นั่งยองๆ อยู่ริมลำธาร กำลังล้างมืออยู่ บนมือของเขามีคราบเลือดติดอยู่เป็นบริเวณกว้าง
เซิ่งเวิ่นอินกวาดสายตาไปอีกทาง ก็เห็นที่เท้าของผู้ชายผิวสีแทน มีลิงขนขาวสองตัวที่ถูกมัดแน่น และกำลังเลือดไหลอยู่
หลังจากล้างมือสะอาดแล้ว ผู้ชายผิวสีแทนก็ลุกขึ้นยืน เขาใช้ด้ามปืนแหย่ลิงทั้งสองตัวที่ถูกแขวนไว้ มองดูท่าทางใกล้ตายของพวกมัน แล้วพึมพำว่า “น่าจะพอเป็นอาหารได้สองวัน”