ปลายกระบอกปืนดำทะมึนเล็งตรงไปที่ชายหญิงคู่หนึ่งตรงหน้า
ในกลุ่มคนสามคนที่ถือปืน ผิวสีต่างกันนั้น ชายเอเชียคนหนึ่งพูดภาษาญี่เป๊นไม่ค่อยคล่อง ร้องบอกเซิ่งเวิ่นอินและฉีซื่ออย่างเย็นชาว่า "อย่าขยับ!"
เซิ่งเวิ่นอินกับฉีซื่อสบตากัน แล้วยกมือขึ้นพร้อมกันโดยไม่ขยับ
พวกโจรคุยกันเป็นภาษาโปรตุเกส
"พวกเขาสวมเครื่องแบบทหารจีน?"
"มาหาเราเหรอ? ดูไม่เหมือน ไม่ได้พกอาวุธ"
"ลองถามเป็นภาษาจีนดูสิ"
ชายเอเชียคนนั้นเปลี่ยนเป็นภาษาจีนที่คล่องแคล่วถามว่า "พวกคุณเป็นนาวิกโยธินจีน?"
เซิ่งเวิ่นอินเหลือบเห็นโดรนบนฟ้าบินไปไกลแล้ว หลบอยู่หลังพุ่มไม้
เธอหรี่ตาลงแล้วพูดว่า "เราเป็นทีมกู้ภัยสัตว์ป่านานาชาติ เราได้รับแจ้งว่ามีเสือจากัวร์ที่ถูกฝังชิปสังเกตการณ์ตั้งแต่ยังเด็ก กำลังตกอยู่ในอันตรายทางตะวันตกเฉียงเหนือของป่า สัญญาณชีพจรอ่อนลงมาก เราต้องไปช่วยมัน"
ชายเอเชียขมวดคิ้ว แล้วเล่าคำพูดนี้ให้เพื่อนอีกสองคนฟัง
เซิ่งเวิ่นอินตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขา
ภาษาโปรตุเกสของแต่ละคนสำเนียงเพี้ยนไม่เท่ากัน ดูเหมือนว่าภาษาหลักของพวกเขาไม่ใช่โปรตุเกส พวกเขาไม่ได้มาจากประเทศเดียวกัน
แล้วอะไรที่ทำให้พวกเขามาอยู่ด้วยกัน?
เซิ่งเวิ่นอินกำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ชายผิวสีน้ำตาลคนหนึ่งถือปืนกลเดินเข้ามา ใช้ปากกระบอกปืนเขี่ยหมวกของฉีซื่อออก
เซิ่งเวิ่นอินกำหมัดแน่น เตรียมพร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ