ชายหนุ่มหลบหนีไม่พ้น หลับตาลงอย่างหมดหวัง รอรับการโจมตีถึงตายครั้งนี้!
ทว่า ในขณะนั้นเอง ลมจากเท้ากลับหยุดชะงักลง
แรงลมที่หยุดกระทันหัน จอดอยู่ข้างกะโหลกศีรษะของเขา
สามวินาทีต่อมา ชายหนุ่มได้ยินเสียงเย็นชาของหญิงสาวดังขึ้น: "กางเกงลายพราง? คนของรายการเอาชีวิตรอดสุดขอบ?"
เซิ่งซิงควางลืมตาขึ้น
ก็เห็นหญิงสาวหน้าตาหยิ่งผยองวางขายาวของตัวเองลงจากข้างหัวเขา กำลังขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาอยู่
รอดตายกลับมา เซิ่งซิงควางถอนหายใจอย่างโล่งอก จึงได้พบว่าหญิงสาวคนนี้ก็ใส่เสื้อกล้ามลายพรางและกางเกงลายพรางด้วย
เขาถามด้วยความแปลกใจ: "คุณก็..."
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นด้านหลังหญิงสาว มีร่างสูงสง่าคุ้นเคยเดินเข้ามา
"ลุงฉี!"
เซิ่งซิงควางอุทานออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว!
เซิ่งเวิ่นอินชะงักไปเล็กน้อย มองชายหนุ่มคนนี้ แล้วมองฉีซื่อที่เดินเข้ามา ถามด้วยความแปลกใจ: "เขาด่านายว่าแก่เหรอ? ฉันจัดการแทนนายเอง?" พูดจบ กำหมัดชกเข้าที่หน้าอกชายหนุ่มทันที!
แรงหมัดพุ่งออกมาอย่างดุร้าย กำลังจะถึงตัว กลับถูกฝ่ามืออุ่นกว้างๆ หนึ่งข้างรองรับไว้
ฝ่ามือของฉีซื่อกว้างมาก เขาหุบมือเล็กๆ นุ่มๆ ของเซิ่งเวิ่นอินไว้ในอุ้งมือ ดวงตาสีดำทอดต่ำลง มองหน้าเธอที่ดุดันราวกับหมาป่าน้อย พร้อมพูดปลอบอย่างอ่อนโยนและกลัดกลุ้ม: "เธอใจเย็นก่อนนะ"
ฉีซื่อดึงมือของเซิ่งเวิ่นอินลง มองเซิ่งซิงควางที่ยืนอยู่ตรงข้าม แล้วถาม: "ทำไมไม่ใส่เสื้อ?"
เซิ่งซิงควางก็ระบายความทุกข์ทันที: "ก็เพราะฝูงแตนพวกนั้นยังไงล่ะ!"
เซิ่งเวิ่นอินได้ยินคำว่า "แตน" ก็นึกขึ้นได้ เธอกระพริบตาถามฉีซื่อ: "นี่เพื่อนร่วมทีมนายเหรอ?"