เซิ่งเวิ่นอินกำลังคิดหาวิธีจัดเก็บข้าวของ 108 วิธีอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีสายตามองมาที่เธออย่างจ้องเขม็ง
เธอสงสัยจึงหันไปมอง
เห็นเป็นฉีซื่อ
เธอขมวดคิ้วถาม: "แกจ้องฉันทำไม? บอกเลยนะ อย่ามาคิดเอาของฉัน ฉันใส่ไม่ลงก็ไม่ให้แก!"
ฉีซื่อหัวเราะเบาๆ ลุกขึ้นเดินไปหาเธอ
มองข้าวของที่วางเต็มพื้น แล้วจู่ๆ ก็ถาม: "เคยเรียนวิธีจัดเก็บแบบทหารไหม?"
เซิ่งเวิ่นอินงงไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเขา
ฉีซื่อย่อตัวลง กวาดของในกระเป๋าเสบียงของเซิ่งเวิ่นอินออกมา แล้วจัดใส่กลับเข้าไปใหม่
ระหว่างที่จัด เขาพูดไปด้วย: "เวลาทหารภาคสนามออกปฏิบัติภารกิจ เจ้าหน้าที่สนับสนุนต้องจัดหาเสบียง การจัดเก็บของจะต้องแยกประเภทและจัดระเบียบให้ดีที่สุด"
เซิ่งเวิ่นอินมองเขาค่อยๆ ใส่ของชิ้นใหญ่ๆ ที่เมื่อก่อนใส่ไม่ลงเข้าไปได้ทีละชิ้น ดวงตาของเธอค่อยๆ เบิกกว้าง
ครู่หนึ่ง แม้จะยังมีของอีกหลายอย่างที่ใส่ไม่ลง แต่กระเป๋าเสบียงก็จุของได้มากกว่าเดิมหนึ่งในสาม
และเพราะการจัดเก็บเป็นระบบ การหยิบของก็ไม่ยุ่งยากเลย
เซิ่งเวิ่นอินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย: "ไม่คิดว่าแกจะมีประโยชน์บ้างนะ นี่ก็เรียนมาจากการถ่ายทำเหรอ?"
ฉีซื่อมองเธอ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด: "เรียนมาจากโรงเรียนทหาร"
เซิ่งเวิ่นอินตะลึง: "แกเคยเรียนโรงเรียนทหารเหรอ?"
ฉีซื่อหันสายตาไปทางอื่น: "มีคนในครอบครัวเคยเรียน"
เซิ่งเวิ่นอินจ้องเขาไปสักพัก แล้วหันไปมองกระเป๋าเสบียงที่อ้วนตุ๊กตาอีกครั้ง ครู่หนึ่งจึงพยักหน้าเบาๆ พูดว่า: "ดีมาก"