ตอนที่ 79 เฉิงเวิ่นอินสอบติดวิทยาลัยการทหารเมืองหลวงตอนอายุสิบแปด

เซิ่งซิงควางงงไปชั่วขณะ: "ยืม?"

เซิ่งเวิ่นอินขมวดคิ้ว: "แน่นอน นี่คือเสบียงของฉัน"

เซิ่งซิงควางมองกระเป๋าเดินทางบนพื้นอย่างมึนงง งงไปใหญ่: "แต่กระเป๋าใบนี้ มันไม่ใช่ของพวกโจร..."

เซิ่งเวิ่นอินลุกขึ้นยืนกระทันหัน ยิ่งเท้าเหยียบกระเป๋าเดินทางอย่างอำมหิต ตะโกนเสียงดัง: "ของฉัน! ฉันเก็บได้ก็เป็นของฉัน! นายบอกว่าเป็นของพวกเขา นายให้พวกเขาตะโกนขึ้นมาสิ กระเป๋าใบนี้จะตอบว่าใช่ไหม!"

เซิ่งซิงควาง: "?"

ฉีซื่อเดินเข้ามาพอดี ตบไหล่เซิ่งซิงควาง พูดว่า: "อืม มันเป็นของเธอ"

เซิ่งซิงควาง: "???"

พวกนายเป็นโจรหรือไง?

แต่ยังไงก็เถอะ อย่างน้อยเซิ่งซิงควางก็มีเสื้อผ้าใส่แล้ว

เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เพิ่งจะนั่งลงพัก ก็ได้ยินเซิ่งเวิ่นอินพูดว่า: "ไปหาอะไรกินมา"

เซิ่งซิงควางมองซ้ายมองขวา สุดท้ายก็ชี้ไปที่ปลายจมูกตัวเอง: "ฉันเหรอ?"

เซิ่งเวิ่นอินไม่พอใจ: "ก็แน่นอน ฉันให้เสื้อผ้านายใส่ ฟรีเหรอ ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า?"

"..." เซิ่งซิงควางถึงกับ shock

โม่ชวนรู้สึกเกรงใจ ยืนขึ้นพูดว่า: "ผมไปกับเขาเอง"

เซิ่งเวิ่นอินเหลือบมองเขา ไม่ได้ว่าอะไร: "ได้ ระวังตัวด้วย"

ฉีซื่อพูดขึ้น: "ไปกันเถอะ"

เซิ่งเวิ่นอินหันไปมองฉีซื่อทันที: "นายจะไปทำไม?"

ฉีซื่อยิ้ม: "ไปกับพวกเขาไง?"

เซิ่งเวิ่นอินขมวดคิ้ว: "นายไปยุ่งอะไรกับเรื่องแบบนั้นด้วย ตัวนายก็บอบบางจะตาย ช่วยอะไรก็ไม่ได้ รออยู่กินอย่างเดียวก็พอ ให้พวกเขาไป"