หมัดที่เต็มไปด้วยความรุนแรง ทุบลงบนร่างของผู้ชายผิวสีแทนครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉีซื่อไม่ได้แสดงความคิดเห็นแต่แรก
จนกระทั่งผู้ชายผิวสีแทนกระอักเลือดออกมา ใบหน้าบวมช้ำจนแทบจำไม่ได้ คุกเข่าลงกับพื้น ตาแทบจะเปิดไม่ขึ้น
ฉีซื่อจึงถอนหายใจ แล้วเข้าไปคว้าข้อมือของเซิ่งเวิ่นอินที่กำลังจะชกลงมาอีกครั้ง
เซิ่งเวิ่นอินยังไม่หนำใจ หันข้างมองชายข้างตัว
ฉีซื่อพูดว่า “เกือบตายแล้ว”
เซิ่งเวิ่นอินเลิกคิ้ว “เป็นไปได้ยังไง? ไม่ได้ตีจุดตายซะหน่อย จะตายได้ยังไง แค่อาการภายนอกทั้งนั้น”
...อาการภายนอกงั้นเหรอ?
ฉีซื่อมองสภาพของผู้ชายผิวสีแทนที่แทบจะไม่เหลือหน้า คงทนไม่ไหวแทบขาดใจ
เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือ แล้วพูดเสียงเบา “งั้นก็เล่นต่อได้อีกแป๊บนะ”
ห้องไลฟ์สด —[???]
ที่ตั้งแคมป์: “???”
พลทหารที่ควบคุมโดรน มือลื่นจนโดรนเกือบพุ่งชนต้นไม้
สิบนาทีต่อมา เซิ่งเวิ่นอินก็เล่นจนพอใจแล้ว
เธอหยิบเชือกที่ผู้ชายผิวสีแทนเคยใช้มัดลิงขนขาว มามัดมือทั้งสองข้างของเขากับผู้ชายผิวสีแทน แล้วลากร่างที่แทบไม่มีชีวิตเดินกลับ
ฉีซื่อสังเกตว่าเธอใช้วิธีผูกแบบทหาร จึงเลิกคิ้วเล็กน้อย
เดินไปไม่กี่นาที พวกเขาก็กลับมาถึงลำธารที่เคยอยู่ก่อน
เซิ่งเวิ่นอินย่อตัวดูสภาพลิงขนขาวทั้งสองตัว ทั้งคู่ยังไม่ฟื้น แผลก็เหมือนเดิม
เซิ่งเวิ่นอินโยนเชือกให้ฉีซื่อ แล้วอุ้มลิงทั้งสองขึ้นทีละตัว เพราะกลัวโดนแผล เธอจึงอุ้มอย่างระมัดระวัง