หมาป่าแผงคอสีน้ำตาลเหลืองสามตัว ดุร้าย กัดฟัน มองศัตรูตรงหน้าอย่างระแวดระวัง
ตัวสูงเพรียวบาง
มองไกล ๆ พวกมันเหมือนหมาป่าผสมหมาจิ้งจอก แต่ไม่เหมือนหมาป่าที่คนทั่วไปรู้จักเลย
"โฮ่ววว——" เสียงคำรามแหบห้าว แสดงถึงการข่มขู่ศัตรู
"ทำไงดี? ตอนนี้ทำไงดี?" เซิ่งฉิงฉิงตื่นตระหนก เกาะแขนชายหนุ่มตรงหน้า เล็บยาวแหลมของเธอ เกือบจะข่วนแขนเขาเป็นแผล
ชายคนนั้นสวมชุดพราง ร่างสูงใหญ่ เขาขมวดคิ้ว เลือดของทหารบอกเขาว่า ไม่ควรลงไม้ลงมือกับผู้หญิง แต่ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังคนนี้เสียงดังเกินไปแล้ว เขาอยากจะโยนเธอทิ้งจริง ๆ
ชายหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวดพูดว่า "ไปอยู่ข้างหลัง"
พูดจบ ก็หันไปพูดกับชายอีกคนที่อยู่อีกฝั่ง "คุณฉี คุณก็ไปข้างหลังเหมือนกัน คุณพลัดหลงกับทีม เดี๋ยวผมจะคุ้มกันคุณเอง"
ฉีซื่อผู้มีสายตาเย็นชา นิ่งสงบ จ้องมองหมาป่าเพรียวสามตัวตรงหน้า ริมฝีปากบางเม้มแน่น พูดโดยไม่เงยหน้า "ไม่ต้อง"
"อย่าดื้อสิ รีบมานี่...ระวัง!"
พูดยังไม่ทันจบ หมาป่าที่สูงที่สุดในสามตัว ก็พุ่งเข้าใส่ฉีซื่อทันที
ทหารหนุ่มตกใจ รีบจะวิ่งเข้าไปช่วย แต่กลับขยับไม่ได้
เซิ่งฉิงฉิงกอดเอวเขาไว้แน่น ตะโกนว่า "ไปไม่ได้ คุณต้องปกป้องฉัน! คุณจะทิ้งฉันไม่ได้!"
"ปล่อย ผมต้องไปช่วยเขา!" ทหารพยายามแกะมือเซิ่งฉิงฉิงออก แต่หญิงสาวกลับทรุดตัวลงคุกเข่า กอดขาเขาไว้อีก
"รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! ถ้าฉันบาดเจ็บ พ่อฉันไม่มีทางปล่อยนายแน่!"
"เฮ้ย!" ทหารโมโหจริง ๆ แล้ว
เขาจับเสื้อเซิ่งฉิงฉิง จะโยนเธอออกไป