สายตานั้น
ไม่ใช่แค่แววตา แต่ยังรวมถึงการจับมือกันของทั้งสองที่สนามบินเมื่อวันนี้ ความรู้สึกแปลก ๆ ที่แสนจะอธิบายไม่ได้
ไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปเอง หรือว่าเธอไวต่อความรู้สึกเกินไป
เหวินถังพลิกตัวแล้วค่อย ๆ หลับตาลง น่าจะเป็นเพราะเธอคิดมากไปเอง ชายคนนั้นเป็นเพื่อนของสามีนี่นา
อาจเป็นเพราะเขาเป็นหมอ การมองคน การจับมือ ก็เป็นแบบนั้นมั้ง
พอคิดได้เช่นนั้น เหวินถังก็นึกถึงเรื่องที่สามีอย่างโจวหมู่เคยเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับหลินเยี่ยนชิงคนนี้ ชายหนุ่มคนนี้เป็นอัจฉริยะแพทย์ อายุยังน้อยแต่ฝีมือทางการแพทย์เยี่ยมยอด ปัจจุบันเป็นแกนหลักของแผนกศัลยกรรมทรวงอกโรงพยาบาลรุ่ยเหอ
ทั้งที่ฐานะทางบ้านดีมาก จะนอนเนียนเป็นเจ้าชายเฉย ๆ ก็ได้ แต่คนคนนี้กลับเลือกเรียนการแพทย์ที่ทั้งลำบากและยากจะทำได้ดี
จริง ๆ แล้วเมื่อพูดถึงหลินเยี่ยนชิง เหวินถังได้ยินมาว่าโจวหมู่มีความเคารพและชื่นชมเขาเป็นอย่างมาก
พอนึกถึงหลินเยี่ยนชิง เหวินถังก็หวนนึกถึงแวบแรกที่เห็นชายคนนั้นที่สนามบินเมื่อวานนี้ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่เยือกเย็นจนน่าหวาดกลัว
ตัวสูงและหล่อเป็นจริง โจวหมู่ก็ถือว่ารูปร่างหน้าตาดีมากแล้ว แต่พอยืนเทียบกับหลินเยี่ยนชิงวันนี้ ก็แพ้อย่างจอนจอบจริง ๆ
แต่ว่า เหวินถังรู้สึกว่าผู้ชายแบบหลินเยี่ยนชิงนั้นเย็นชาเกินไป หล่อเกินไป เขาเหมือนหุ่นยนต์เย็นเยียบที่แม่นยำและสมบูรณ์แบบเกินมนุษย์
คนอย่างเขา จ้องมองไกล ๆ ก็เกินพอแล้ว
เหวินถังยกมือปิดไฟ ไม่คิดอะไรต่อ เธอหลับตาลงช้า ๆ เริ่มเข้านอน ไม่นานก็หลับสับสนไปเอง
กลางดึก เหวินถังตื่นขึ้นเพราะกระหายน้ำ
เธอลุกขึ้นใส่รองเท้าแล้วออกมาจากห้องนอน เดินไปรินน้ำดื่มที่ห้องรับแขก พอเดินผ่านห้องของโจวหมู่ ก็พบว่าเขายังไม่ได้ปิดไฟ มีแสงสลัวรั่วออกมาตามรอยประตู
เธอกลัวรบกวนโจวหมู่ จึงเดินเบาที่สุด แต่พอเดินผ่านหน้าห้อง ก็เหมือนได้ยินเสียงผู้หญิงดังแว่วมาจากในห้องของเขาอย่างคลุมเครือ
เหวินถังขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มมองเวลา ตอนนี้ครึ่งหนึ่งหลังเที่ยงคืนแล้ว
เวลาแบบนี้ เขายังเล่นดูคลิปอยู่อีกเหรอ?
"โจวหมู่ ยังไม่นอนอีกเหรอ"
เหวินถังเคาะประตูเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน เสียงในห้องเงียบกริบลงทันที
"ฉันดูหนังอยู่ ไม่ดูแล้ว จะนอนแล้วตอนนี้เลย"
"อืม พักผ่อนเยอะ ๆ นะ อย่าดึกดื่นมาก" เหวินถังได้ยินดังนั้นก็ตอบรับเบา ๆ อย่างอ่อนหวาน แล้วเดินไปรินน้ำที่ห้องรับแขก
ในห้องนอน โจวหมู่คลายใจเบา ๆ เขาควักโทรศัพท์ออกมาแล้วรีบพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดส่งออกไป
วันต่อมา
หัวหน้าแผนกโทรศัพท์มาเร่งให้หลินเยี่ยนชิงรีบกลับไปทำงาน หลินเยี่ยนชิงขอลาหยุด บอกว่ายังต้องแก้เวลาพระอาทิตย์ จะไปช่วงบ่าย
วางสายแล้ว เขานั่งลงบนโซฟา นิ้วเรียวสวยขาวผ่องหมุนโทรศัพท์ไปมาช้า ๆ
ความฝันเมื่อคืน ยังคงฉายวนซ้ำอยู่ในสมองไม่หยุด
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กระดุมเสื้อเชิ้ตร้อยถึงเม็ดบนสุด ปลายแขนเสื้อร้อยเรียบร้อย ทั้งตัวเขากับใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์นั้น ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาส่งข้อความไปหาโจวหมู่
【ร้านเค้กของภรรยาเจ้าชื่ออะไร】
โจวหมู่ตอบทันควัน: 【เหวินจี้แฮนด์เมด เป็นอะไรหรือเปล่า】
ดวงตาดำมืดของหลินเยี่ยนชิงหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ว่า: 【อยากกิน…ของหวาน】
โจวหมู่: 【วางใจ ฉันจะบอกให้เธอเก็บชิ้นดีที่สุดไว้ให้ ใครอื่นฉันไม่เลือกหรอก เพราะเธอคือเพื่อนชั้นนี่】
หลินเยี่ยนชิงมองข้อความนั้นแล้วยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มนั้นบางเบาและเย็นชาอย่างประหลาด
โจวหมู่รู้ดีว่า แท้จริงแล้วตัวเขากับหลินเยี่ยนชิงเป็นเพียงคู่รู้จักหน้าคานกันเท่านั้น ความสัมพันธ์เรื่องเพื่อนของหลินเยี่ยนชิงเบาบางมาตลอด ทุกครั้งคือโจวหมู่เองที่ต้องทำหน้าสนิทเข้าหาใบหน้าเย็นเยียบนั้น
จะทำไงได้ล่ะ ในเมื่อตระกูลหลินมีทั้งอำนาจและเงินทอง วันใดวันหนึ่งพวกเขาก็ต้องพึ่งพาตระกูลหลินบ้าง
การสานสัมพันธ์กับหลินเยี่ยนชิง คือสิ่งที่พ่อแม่สั่งให้เขาทำตลอดมา
เขาไม่เหมือนหลินเยี่ยนชิงที่มีฝีมือของตัวเอง ตอนนี้เขาเพียงมีชื่อในบริษัทของตระกูลเฉย ๆ แก่นแท้ก็ยังคงเป็นแค่เจ้าชายที่พึ่งพาบ้าน
หลินเยี่ยนชิงไม่ได้ตอบต่อ เขาเก็บโทรศัพท์แล้วออกจากบ้าน
"เหวินจี้แฮนด์เมด" ตั้งร้านอยู่ในซอยเงียบสงบแห่งหนึ่งในย่านเมืองเก่า หน้าร้านไม่กว้างนัก แต่ภายในอบอุ่นและน่ารักเกินคาด
ต้นไม้เขียวหน้าร้านเขียวชอุ่มชื้นชื่น บนกระจกหน้าต่างเขียนคำว่า แนะนำวันนี้: มูสพีช
เมื่อหลินเยี่ยนชิงก้าวเข้ามาในร้าน กระดิ่งลมส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง
ในร้านมีลูกค้าสองคนกำลังจ่ายเงิน เหวินถังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก้มหน้าจัดขนมใส่กล่อง
วันนี้เธอสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็ก ๆ ผมถูกหวีมัดขึ้นด้วยที่หนีบปลาผม โผล่ท่อนท้ายทอดยาวขาวผ่องระยิบระยับ
"ยินดีต้อนรับค่ะ…"
เหวินถังเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคนมา เสียงก็ติดคาอยู่กลางคำ
"หมอหลินเหรอคะ"
หลินเยี่ยนชิงเดินตรงมายังเคาน์เตอร์ สายตากวาดผ่านขนมหวานในตู้กระจก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำทุ้ม "ได้ยินมาว่ามูสพีชของร้านเจ้าขึ้นชื่อ"
เหวินถังอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า "มีค่ะ จะลองชิมไหมคะ ทำสดจากเช้านี้เลยค่ะ"
"ดี"
เหวินถังหันไปหยิบเค้ก และสายตาของหลินเยี่ยนชิงก็ตามเธอไปทันทีทันใด
แนวหลังของเหวินถังถูกสายผ้ากันเปื้อนรัดออกมาเป็นเส้นโค้ง เอวก็เอว สะโพกก็สะโพก เมื่อเธอย่อตัวขึ้นเอากล่องเค้ก น่องของเธอตึงเน้น แนวเส้นกลมมนอ่อนละมุน
หลินเยี่ยนชิงเบี่ยงสายตาเล็กน้อย นิ้วเคาะเคาน์เตอร์เบา ๆ สองครั้ง
เหวินถังจัดเค้กเสร็จแล้วยื่นมาให้ "หมอหลินรู้ได้ยังไงคะว่าร้านชั้นอยู่ตรงนี้"
"โจวหมู่บอก"
เหวินถังพยักหน้า ก่อนมองชายหนุ่มแล้วยิ้มอ่อนหวาน "งั้นถ้าเป็นเพื่อนของโจวหมู่ เค้กชิ้นนี้ชั้นเลี้ยงให้หมอหลินก็…"
"ไม่ต้อง"
หลินเยี่ยนชิงเอ่ยเสียงต่ำขัดคำเหวินถัง พร้อมเปิดหน้าจอคิวอาร์โค้ดยื่นมาให้ "สแกน"
เหวินถังชะงักไปครู่ แล้วจึงสแกนจ่ายเงิน
ตอนส่งถุงให้ โทรศัพท์ของชายหนุ่มสัมผัสปลายนิ้วเธอเบา ๆ เหวินถังสะดุ้งสะเทือนโดยไม่รู้ตัว รีบดึงมือกลับทันที
หลินเยี่ยนชิงถือถุงเค้กอยู่ แต่ไม่ได้เดินออก เขายืนอยู่ในร้านสองวินาทีแล้วมองเหวินถัง "มีที่นั่งไหม"
เหวินถังไม่ได้คิดอะไรมาก ชี้ไปทางข้างหน้าต่าง "นั่งตรงนั้นได้ค่ะ ชั้นไปรินน้ำให้"
หลินเยี่ยนชิงพยักหน้า พอเธอถือแก้วน้ำอุ่นเดินมา เขาก็นั่งลงที่ข้างหน้าต่างแล้ว
เห็นชายหนุ่มวางมือหนึ่งข้างไว้บนที่วางแขนเก้าอี้ อีกมือค่อย ๆ นวดขมับ ดวงตาเย็นชาค่อย ๆ หลับลง ใต้ตามีรอยหม่นคล้ำบาง ๆ
"หมอหลินพักผ่อนไม่พอหรือคะ" เหวินถังวางน้ำลง
"อือ แก้เวลาพระอาทิตย์อยู่"
เหวินถังพยักหน้า หันหลังจะกลับไป แต่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าว ก็ได้ยินเสียงฝืดดังขึ้นข้างหลัง
เธอหันกลับไป ก็เห็นหลินเยี่ยนชิงเอนตัวข้างหน้าต่าง ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าซีดขาว
แก้วน้ำเอียงอยู่บนโต๊ะ น้ำหกแฉะเป็นบริเวณกว้าง
เหวินถังตกใจ รีบวิ่งไปหาชายหนุ่มทันที "หมอหลิน?"
ชายหนุ่มไม่ตอบสนอง เหวินถังเริ่มตื่นตระหนก
เธอก้มตัวลงยื่นมือไปแตะหน้าผากของเขา ไม่ร้อน แต่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ
เธอเข้าใกล้ขึ้น ก้มหน้าเรียกเบา ๆ "หมอหลิน? คุณหลินเยี่ยนชิง สบายดีหรือเปล่าคะ"
ผ่านไปสามวินาที ขนตาของชายหนุ่มสั่นไหว ก่อนเบิกตาขึ้นช้า ๆ
ตอนนี้ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ใกล้จนหลินเยี่ยนชิงเห็นผงแป้งจิ๋วติดอยู่บนขนตาของเธอ และได้รับรู้ลมหายใจของเธอที่พัดมาโดนปลายจมูก หอมหวานแบบแผ่วเบา
"ไม่เป็นไร น้ำตาลต่ำ"
เสียงของชายหนุ่มต่ำทุ้ม เหมือนถูกบีบอัดให้ออกมาจากลำคอ
"มีน้ำหวานไหมคะ"
"มี ๆ มีค่ะ" เหวินถังพูดจบก็หันหลังวิ่งออกไปทันที ชายผ้ากันเปื้อนกระพือไปมากลางอากาศ
เหวินถังพุ่งตรงเข้าห้องครัวหลังร้าน มือสั่นงันงกเทน้ำผสมน้ำตาลสักแก้ว หลินเยี่ยนชิงพิงอยู่กับเก้าอี้ข้างหน้าต่าง ฟังเสียงฝีเท้าวุ่นวายของเหวินถังในร้าน มุมปากของเขาจึงค่อย ๆ กดลง
เขาเงยหน้าเชยแก้วน้ำขึ้นจากโต๊ะ เช็ดน้ำที่หกแล้ววางแก้วกลับให้เข้าที่
เหวินถังถือแก้วน้ำหวานอุ่นวิ่งกลับมา "เร็ว ๆ นี้ ดื่มสักอึดค่ะ"
เธอช่วยประคองตัวเขาให้ตั้ง แล้วยื่นแก้วไปที่ปลายริมฝีปาก
หลินเยี่ยนชิงก้มหน้าจิบลงไปหนึ่งอึด ริมฝีปากบางแตะขอบแก้ว ความอุ่นจากนิ้วของเหวินถังยังค้างอยู่บนขอบแก้วนั้น เขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเธอกำลังจ้องเขาอย่างกังวล ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยความห่วงใยและตื่นตระหนก
"ดีขึ้นแล้วหรือยังคะ"
"ดีขึ้นมาก" หลินเยี่ยนชิงรับแก้วมาถือเอง "ขอบคุณ ทำให้ยุ่งยากเลย"
"ไม่ยุ่งยากเลยค่ะ ไม่ยุ่งยากเลย"
เหวินถังคลายใจแล้วถอยไปหนึ่งก้าว "คุณเป็นน้ำตาลต่ำ หรือว่าไม่ได้กินข้าวเช้ามาคะ"
ดวงตาดำเย็นเยียบของหลินเยี่ยนชิงหันไปมองเหวินถัง "ไม่ได้กินข้าวเช้า"
เหวินถังได้ยินแล้วลังเลอยู่ครู่ "รอแป๊บนะคะ"
แล้วเธอก็วิ่งออกไปอีกครั้ง กลับมาอีกครั้งเมื่อได้ถือเค้กชิ้นเล็กออกมา มูสพีช
"กินนี่ขัดท้องไว้ก่อนค่ะ ท้องว่างแล้วดื่มน้ำหวานจะไม่สบายท้อง"
หลินเยี่ยนชิงมองเค้กชิ้นนั้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ขอบคุณ ราคาเท่าไหร่ครับ"
"ไม่เอาเงินค่ะ"
เหวินถังระบายมือ "คุณเป็นลูกค้าน้ำตาลต่ำคนแรกในร้านชั้นเลย นับว่าชั้นเลี้ยงก็แล้วกันค่ะ"
หลินเยี่ยนชิงก้มหน้าคว้าส้อมขึ้นตักลงหนึ่งคำ รสพีชละลายบนปลายลิ้น หวานกำลังดี
"อร่อย"
เหวินถังยิ้ม
ไม่มีอะไรทำให้เธอมีความสุขไปกว่าการที่ผลงานของตัวเองเป็นที่ชื่นชอบของลูกค้า ตอนยิ้มแก้มของเธอจุดเป็นลุ่มสองข้าง แก้มตาโค้งงอนอย่างน่ารัก
"ก็จริงนี่ค่ะ"
พูดจบ เหวินถังก็หันหลังเดินจากไป
หลินเยี่ยนชิงเก็บสายตาที่ทอดอยู่บนตัวเหวินถังกลับมา ก้มหน้าบังความมืดมนในดวงตา
"คนแรก?"