นิยายหวานมาแล้ว กดลิขิตรวยแน่นอน อวยพรครบสามล้าน
หนึ่ง ขอให้รวยล้าน
สอง ขอให้มีความสุขล้าน
สาม ขอให้ติดตามอ่านล้าน
“...ขอร้อง...อย่า...”
“...หมอ...หลิน...”
“...หลิน...เยี่ยน...ชิง...”
เสียงเอ่ยเบาหวานอ่อนหวานดังขึ้นต่ำ ๆ หญิงสาวที่ถูกกักกันแน่นไว้ใต้ร่างเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กายเธอส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลูกพีช
เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวชัด หลินเยี่ยนชิงก็รู้สึกตัวสะดุ้งขึ้นทันที
“ฮือ ฮือ!”
หลินเยี่ยนชิงลืมตาโพลงขึ้นอย่างกระชาก อกไส้ขยับแรงขึ้นหอบหายใจโต ๆ ริมฝีปากและหน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ห้องมืดสนิท ม่านม้วนไม่สนิท เหลือร่องแสงจันทร์เพียงเส้นบาง ๆ ซอกเข้ามาในห้อง
แสงจันทร์ตกอยู่บนเพดาน หลินเยี่ยนชิงจ้องมองดวงสีขาวนั้น ดวงตาดำเย็นเฉียบของเขามืดมนและอันตรายยิ่งกว่าราตรีนี้อีก
เขาฝันถึงเรื่องขับเขียนที่ชัดเจนที่สุดและเป็นครั้งแรกในชีวิต
ในความฝันมีแต่เงาของหญิงสาวที่ชื่อเหวินถังคนนั้น มีแต่เงาของหญิงสาวที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกที่สนามบินในวันนี้
ในความฝัน เธอนั่งอยู่บนตักเขา เสื้อไหมพรมสีขาวนวลเอี้ยวเล็กน้อย หลุดหน้าอกโชว์กระดูกไหปลาร้าและเส้นโค้งขาวสวยยาวเหยียด เขาอุ้มเธอขึ้นวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัว แล้วก็โน้มตัวลงกดทับเธอ
เธอในความฝัน อวบอุ่นอุทิศให้เขา เสียงเอ่ยแผ่วเรียกชื่อของเขา ซ้ำแล้วซ้ำอีก
“หลินเยี่ยนชิง เธอจบแล้ว”
ชายหนุ่มหัวเราะขื่นเบา ๆ ท่ามกลางความมืด เสียงต่ำทุ้มและแหบพร่า
เหมือนพูดกับตัวเอง แต่ก็เหมือนพูดกับใครอีกคน เขาบุกม่านออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ราดน้ำเย็นลงบนใบหน้า ชายหนุ่มเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ดวงตามืดมน ลูกกระหม่อมยังเลื่อนขึ้นลงไม่หยุด
ความฝันเมื่อครู่ย้อนกลับมา ตามมาด้วยการจับมือของหญิงสาวที่สนามบินบ่ายนั้น แม้จะแค่สามวินาที แต่นิ้วของเธอนุ่มนวลแค่ไหน เขายังจดจำได้จนถึงตอนนี้
“เหวินถัง”
หลินเยี่ยนชิงก้มมองมือข้างที่จับมือกับเธอ แล้วอุทานสองคำออกมาเบา ๆ
เสียงน้ำฝนดังขึ้น ชายหนุ่มล้างกายตัวเองใหม่อีกรอบ คราวนี้อาบนานกว่าปกติ อาบเสร็จเปลี่ยนชุดนอนใหม่ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ จึงกลับมานอนอีกครั้ง
หลับตาลง ใบหน้าคนนั้นก็ผุดขึ้นในสมองอีกเป็นครั้ง
ตีสี่ หลินเยี่ยนชิงเลิกสู้เสียที
เขาพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างค้างอยู่ที่รูปหนึ่งในโซเชียล นั่นคือรูปเซ็นทะเบียนสมรสของเจ้าของงานโจวหมู่ กับเหวินถัง
ในรูป เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว มวนผมเก็บไว้หลังหู ยิ้มอ่อนหวานเขินอาย
หลินเยี่ยนชิงขยายรูปใหญ่ มองอยู่นาน แล้วจึงล็อกหน้าจอ วางโทรศัพท์คว่ำไว้บนเตียง
เขา...จบแล้ว
ที่แท้ตลอดสามสิบเอ็ดปีมานี้ เขาไม่ได้เย็นชา แค่คนคนนั้นยังไม่ปรากฏตัว
เขา...ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบเห็น แต่คนที่ทำให้เขาหัวใจพลิกคนนี้...
เวลาย้อนกลับไปยามกลางวัน บ่ายสี่โมง
โจวหมู่ สามีของเหวินถัง ขอให้เธอไปรับเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเขาที่สนามบินพร้อมกัน บอกว่าเป็นหมอ เพิ่งกลับจากไปช่วยเหลือต่างประเทศมาหนึ่งปี
เพื่อนของโจวหมู่ เหวินถังรู้จักไม่มากนัก
โจวหมู่ตามหาเธอมาครึ่งปี สองคนเพิ่งแต่งงานกันได้สามเดือน เขายังไม่เคยพาเธอไปพบปะเพื่อนฝูงของเขาเลย
เหวินถังมาจากร้านเค้ก โจวหมู่ไม่ได้ไปรับ มาถึงก่อนเอง
เวลาที่เธอมาถึง โจวหมู่กำลังยืนโทรศัพท์อยู่
เธอยืนห่างออกไปสามเมตร และได้ยินเนื้อความในสายของเขาว่า “ผมอยู่สนามบิน มารับหมอหลิน อืม วางใจ รับทราบแล้ว ไว้คุยต่อนะ”
เหวินถังไม่เดินเข้าไป รอจนอีกฝ่ายวางสายเสร็จ เธอจึงก้าวเท้าเดินไปหา
โจวหมู่มองเหวินถังที่เดินมายืนข้าง ๆ สายตากวาดเมื่อยล้าร่างเบา ๆ เมื่อเห็นการแต่งกายของเธอวันนี้ คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เหวินถังไม่พลาดแววตาในดวงตาของโจวหมู่ เธอเบือนหน้าลงเงียบ ๆ
“หมอหลินครับ ตรงนี้”
โจวหมู่ตะโกนเรียกด้วยความตื่นเต้นใส่ชายหนุ่มคนหนึ่ง เหวินถังเอนสายตาตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มสูงสง่าเย็นท่าที ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงท่อนแขน
ชายหนุ่มเดินมาถึง โจวหมู่เดินเข้าไปเตะต่อยเบา ๆ แล้วยิ้มแนะนำ “หลินเยี่ยนชิง เพื่อนผม หมอดาวรุ่งแผนกศัลยกรรมทรวงอกโรงพยาบาลรุ่ยเหอ เพิ่งกลับจากช่วยเหลือต่างประเทศ
เหวินถัง ภรรยาผม เจ้าของร้านเค้ก”
คำพูดของโจวหมู่เพิ่งจบ สายตาของหลินเยี่ยนชิงก็หลุดมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเหวินถัง
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
เสียงของเขาต่ำผิดปกติ เหมือนกดอะไรบางอย่างเอาไว้
จากนั้นหลินเยี่ยนชิงก็ยื่นมือออกมา เหวินถังชะงักไปครู่หนึ่ง โจวหมู่ข้าง ๆ เงยเบา ๆ เป็นสัญญาณ
เหวินถังยื่นมือไป แล้วจับมือของชายหนุ่มเบา ๆ
“สวัสดีค่ะ หมอหลิน”
มือของชายหนุ่มแห้งและอบอุ่น ข้อนิ้วชัดเจน เป็นมือของคนที่จับมีดผ่าตัดมายาวนาน เหวินถังรู้สึกว่านิ้วของอีกฝ่ายบีบหนึบขึ้นเล็กน้อย ใช้แรงนิดหน่อย แต่ก็เพียงแวบเดียว
สามวินาที ปล่อย
เหวินถังเก็บมือคืน โจวหมู่ก็เกาะไหล่หลินเยี่ยนชิงคุยอย่างสนุกแล้ว
เธอตามไปยืนข้าง ๆ ก้มมองมือที่เพิ่งถูกจับอย่างเงียบ ๆ เงยหน้าต่ำลง
สิ่งที่เธอไม่รู้คือ สายตาของหลินเยี่ยนชิงไล่ตามไป เขาเห็นท้ายทอยของเธอที่เงยหน้าลง เปลือกกายบริเวณนั้นขาวสว่างจนตาพร่า
ตอนจับมือเมื่อครู่ เขารู้สึกเหมือนได้ดมกลิ่นอ่อน ๆ จากตัวเธอ เหมือนลูกพีช หวานจิบ
หลินเยี่ยนชิงไม่จำได้ว่าโจวหมู่พูดอะไรกับเขา แต่กลิ่นหอมหวานเบา ๆ จากตัวเหวินถังนั้น เขาจดจำได้แม่นยำ
หลังรับหลินเยี่ยนชิงแล้ว ทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่จองไว้ล่วงหน้า ยกโรงรับเพื่อนกลับประเทศ
ในห้องส่วนตัวนั้นล้วนเป็นเพื่อนของโจวหมู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เหวินถังได้พบเพื่อน ๆ ของโจวหมู่ เธอสังเกตว่าตลอดมื้ออาหาร ทั้งโจวหมู่และคนในห้องเหมือนต่างโคจรรอบหลินเยี่ยนชิง
แม้ชายหนุ่มคนนี้จะเย็นชาอยู่ห่าง ๆ พูดน้อย แต่ที่เขานั่งอยู่ตรงนั้นก็ยังเป็นตัวตนที่ใคร ๆ มองข้ามไม่ได้
เหวินถังนั่งเงียบ ๆ ข้างโจวหมู่ กินข้าวของตัวเองอย่างอ่อนหวานและสุขุมตลอดเวลา
แต่ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกหลอกตัวเองหรือเปล่า บนโต๊ะอาหาร เหวินถังรู้สึกเหมือนมีสายตาหนึ่งจ้องมองเธออยู่ สายตานั้นบางช่วงรุนแรง บางช่วงชื้นฉ่ำจนทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว
ทว่าทุกครั้งที่เธอเงยหน้ามองไป สายตานั้นก็หายไปไร้ร่องรอย
เหวินถังขมวดคิ้วเบา ๆ ก้มหน้ากินข้าวในชามของตัวเองต่อ
คงจะเป็นเธอเหม่อเอง
บนที่นั่งประธาน หลินเยี่ยนชิงที่นิ่งเฉยมาตลอดเยินตาลงเล็กน้อย แววตายังคงความเย็นเฉียบตามอารมณ์ของเขา แต่ริมฝีปากบางกลับเหลี่ยมขึ้นอย่างแทบมองไม่เห็น
“เหวินถัง”
ไม่มีใครได้ยินว่าเขาเปล่งชื่อของเหวินถังออกมาจากริมฝีปากเบาหวิว
จบมื้อค่ำ ทุกคนไม่ได้ฝากฝังหลินเยี่ยนชิงไว้ เพราะเขาเพิ่งกลับมา จำเป็นต้องพักและปรับเวลา
ค่ำนั้น เหวินถังกลับเข้าห้องของตัวเอง
เธอกับโจวหมู่แต่งงานกันมาสามเดือน สองคนยังไม่เคยร่วมเตียงด้วยกันเลย ตั้งแต่เขาตามหาเธอจนถึงแต่งงานกันมาสามเดือน โจวหมู่ก็ยังไม่เคยแตะต้องเธอ
เขามักพูดเสมอว่า ยังไม่ถึงเวลา เขาทะนุถนอมเธอ ให้รออีกหน่อย
เหวินถังไม่เคยสงสัย และก็ไม่เคยบังคับ
เธอไม่ชอบความรักที่เกิดจากการบังคับ และก็ไม่ชอบที่จะต้องไปเรียกร้องให้ใครต้องทำอะไรให้เธอ
เพิ่งนอนลง ภาพตอนบ่ายที่สนามบินก็ผุดขึ้นในสมองฉับพลัน
สายตาของหลินเยี่ยนชิงที่มองเธอในตอนนั้น