ก่อนออกเดินทาง เฉินโม่ก็ได้ทำการบ้านไว้บ้าง แม้เขาจะเป็นนักศึกษาปริญญาโทสาขาประวัติศาสตร์ แต่รู้จักประวัติศาสตร์ประเทศตัวเองมากกว่า
ด้วยความชอบเกมสี่ตัวอักษร ทำให้พอรู้เรื่องสงครามโลกครั้งที่สองอยู่บ้าง
เกาะที่มีชื่อเสียงอย่างเพิร์ลฮาร์เบอร์ ไซปัน มิดเวย์ล้วนคุ้นหู ส่วนอิโวจิมาและโอกินาว่าก็เป็นจุดที่ให้ความสนใจเป็นพิเศษ
พูดตามตรง หมู่เกาะบิสมาร์กหรือหมู่เกาะโซโลมอนนั้น จำกัดอยู่แค่ความรู้เรื่องยุทธนาวีในสงครามโลกครั้งที่สอง เช่นผ่านยุทธนาวีทะเลคอรัล มาเรียนา หรืออ่าวเลย์เต แต่ตอนนั้นก็เป็นยุคของญี่ปุ่นกับอเมริกาแล้ว
จะไปมีอะไรกับพวกเยอรมันได้
ในยุคสงครามโลกครั้งที่หนึ่งตอนนี้ ใครจะไปรู้ว่าเกาะเหล่านั้นมีสภาพเป็นอย่างไรกันแน่
จากข้อมูลของระบบ 99% ล้วนเป็นสภาพรกร้างที่ยังไม่มีการพัฒนา
เกาะสองสามเกาะที่พัฒนามากกว่านั้น ก็มีเพียงสิ่งอำนวยความสะดวกง่ายๆ บางอย่าง ที่มากที่สุดก็มีสถานีโทรเลขและหอสังเกตการณ์พร้อมอุปกรณ์
การพัฒนายังอยู่ในขั้นที่ค่อนข้างต่ำ
ตอนเรียนปริญญาโท อาจารย์สาวผู้มีประสบการณ์คนนั้นเคยบอกเขาว่า ไม่ว่าจะทำอะไร ต้องรู้จักจับประเด็นสำคัญ
ขอเพียงจับประเด็นสำคัญได้ สืบสวนลงไปทีเดียว วุฒิการศึกษาจะมีน้ำจริงหรือปลอมก็รู้ได้หมด
อาณานิคมแปซิฟิกของเยอรมันค่อนข้างกระจายตัว ขนาดของหมู่เกาะใหญ่เล็กไม่เท่ากัน บางแห่งเหมาะแก่การอยู่อาศัย บางแห่งไม่เหมาะแก่การพัฒนาเลย ดังนั้นต้องจับประเด็นสำคัญเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือเมืองราเบาล์
และท่าเรือซิมป์สันที่นี่ ถือเป็นจุดจอดเรือธรรมชาติแห่งเดียวที่กองทัพเยอรมันพัฒนาแล้ว ซึ่งสามารถรองรับเรือลาดตระเวนหุ้มเกราะได้
การป้องกันอาณานิคมแปซิฟิกจะต้องยึดที่นี่เป็นจุดสำคัญอย่างแน่นอน