อีกสองวันก็ถึงราเบาล์ เมืองหลวงของหมู่เกาะบิสมาร์ก ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณานิคมแปซิฟิกด้วย
เพิ่งเข้าอ่าวได้ไม่นาน ร้อยโทอ็อตโตก็รีบไปรายงานเจ้าชายซัคเซินทันที
อ่าวบลานช์เป็นอ่าวที่อยู่ในปล่องภูเขาไฟขนาดยักษ์ น้ำลึก ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน มีสภาพกันลมที่ดีเยี่ยม แบบนี้เรียกได้ว่าเป็นทะเลสาบน้ำเค็มธรรมชาติ
อ่าวถูกล้อมรอบ ทั้งสะดวกต่อการสร้างแนวป้องกัน และเป็นที่หลบภัยของกองเรือได้ด้วย
ที่นี่เป็นท่าเรือธรรมชาติที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้ที่สามารถจอดเรือลาดตระเวนหุ้มเกราะจากมหาสมุทรได้อย่างปลอดภัย
และยังเป็นเหตุผลหลักที่กองเรือชเปวางแผนจะใช้ที่นี่เป็นศูนย์กลางเสบียงเคลื่อนที่ในแปซิฟิก
ไม่ต้องลงทุนอะไรเลย กองเรือตะวันออกไกลทั้งหมดก็สามารถจอดที่นี่ได้
ร้อยโทอ็อตโตชี้ไปที่ปล่องภูเขาไฟ ให้เจ้าชายซัคเซินเพลิดเพลินกับทัศนียภาพธรรมชาติที่แปลกตา
การชมวิวน่ะเป็นเรื่องของผู้หญิง
เฉินโม่สนใจแต่สภาพการก่อสร้างที่นี่เท่านั้น
เห็นท่าเรือไม้ยาว 270 เมตร มีสิ่งอำนวยความสะดวกน้อยมาก มีเพียงท่อน้ำจืดที่ส่งน้ำให้เรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ และมีท่าเทียบเรือสินค้า สะพานถ่านหิน และท่าเทียบเรือเฉพาะสำหรับขนถ่ายเนื้อมะพร้าวแห้ง ดูค่อนข้างจะแร้นแค้น
หลังจากเรือรบจอดเทียบ วัสดุก็ถูกขนลงจากเรือขนส่ง
มีระบบรถรางรางแคบกว้าง 75 เซนติเมตรที่ใช้แรงคน
ชื่อนี้แปลกประหลาดมาก
มีราง มีรถราง แต่ต้องใช้แรงงานชาวพื้นเมืองลากจูง ไฟฟ้าไม่เพียงพอโดยพื้นฐาน
เขตเมืองจัดวางเป็นตารางมาตรฐาน แบ่งเป็นส่วนหลัก ๆ คือที่สูงสำหรับฝ่ายบริหาร คฤหาสน์ผู้ว่าการ อาคารสำนักงานรัฐบาล ศาล สำนักงานตำรวจใหญ่ตั้งอยู่บนที่สูง ถัดมาคือเขตการค้า ไชน่าทาวน์ โรงพยาบาล โรงเรียน ไร่สวน และอีกหลายเขต