แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดเข้ามาในห้อง แสงสีเหลืองหม่นสายหนึ่งลอดผ่านเข้ามา
จากนั้นไฟก็สว่างขึ้น ทั่วทั้งทำเนียบผู้ว่าการสว่างไสว
การรายงานครั้งนี้กินเวลาไม่น้อย อีวาใช้วิธีรายงานหลากหลายรูปแบบ เห็นได้ชัดว่าได้รับการฝึกฝนเฉพาะทางมาตั้งแต่เด็ก
ส่วนเจ้าชายซัคเซินก็ไม่ธรรมดา ทั้งผ่านการขัดเกลาจากความรู้ใหม่ ๆ และมีประสบการณ์จริงกับเหล่าภรรยาขุนนางไม่น้อย
เรียกได้ว่าเป็นวาสนาจากฟ้าดิน...
หลังจากนั้น ระหว่างสูบบุหรี่ เฮอร์มันน์ก็เข้ามาหา «ฝ่าบาท มีข่าวกรองใหม่ที่ต้องให้พระองค์ถอดรหัสด้วยพระองค์เอง»
ต้องให้เขาถอดรหัสเองอีกแล้วหรือ?
ข่าวอะไรกันแน่?
«เป็นข่าวจากผู้อำนวยการฮอร์นหรือ?»
«ใช่ เธอบอกว่าเรื่องนี้จะรีบก็ได้ ไม่รีบก็ได้ รอให้พระองค์สะดวกแล้วค่อยตรวจ»
ยิ่งทำให้ซัคงุนงงเข้าไปใหญ่
เรื่องที่ทั้งเร่งด่วนและไม่เร่งด่วน แต่ยังต้องให้เขาถอดรหัสด้วยตัวเอง ตกลงเป็นข่าวอะไรกันแน่?
เขาดีดก้นบุหรี่ทิ้ง กลับไปยังห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอม แล้วหยิบโทรเลขมาเข้ารหัส
เนื้อความในโทรเลข: «กองเรือตะวันออกไกลกำลังติดต่อกองทัพเรือญี่ปุ่น คาดว่าหารือเรื่องขอยืมเรือลาดตระเวนรบ»
เมื่ออ่านเนื้อหาที่ถอดรหัสได้แล้ว
ซัคก็หัวเราะ
ราชนาวีหลวงก็มาถึงขั้นนี้แล้วหรือ? ถึงกับต้องไปขอยืมเรือรบจากญี่ปุ่น
นิสัยของพวกนั้น ถ้าเป็นเรือรบที่อยู่ในอู่ต่อเรือก็ยึดมาใช้เสียเฉย ๆ ไม่สนว่าเจ้าของจะยอมหรือไม่
ตอนนั้นเรือประจัญบานชั้นคองโกเพิ่งสร้างเสร็จ หวุดหวิดจะถูกกองทัพเรือญี่ปุ่นยึดไปอยู่แล้ว
เมื่อคำนึงว่ากองทัพเรือญี่ปุ่นเป็นลูกน้องของพวกเขา และยังต้องพึ่งให้ช่วยรักษาเสถียรภาพในตะวันออกไกลและจัดการธุระต่าง ๆ ที่นั่น พวกเขาจึงส่งเรือลาดตระเวนรบไปให้ แทนที่จะยึดมาโดยตรง
ประเทศเป็นกลางอีกหลายแห่งก็ว่าจ้างอู่ต่อเรืออังกฤษให้สร้างเรือรบ ทว่าเรือทุกลำถูกยึดหลังปล่อยลงน้ำ