กองทัพเรือญี่ปุ่นยื่นข้อเรียกร้อง 4 ข้อ และส่งไปยังกองเรือตะวันออกไกลในรูปแบบเอกสารทางการ
ข้อแรก จ่ายค่าเช่าเป็นทองคำ เรือแต่ละลำปีละ 2 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง รวมสามลำเป็น 6 ล้าน
ข้อสอง ต้องยอมรับเขตอิทธิพลของญี่ปุ่นในทะเลใต้ รวมถึงสิทธิ์ในการจัดสรรหมู่เกาะของเยอรมันหลังสงคราม
ข้อสาม ต้องให้ความช่วยเหลือด้านเทคโนโลยีแก่ต่อเรือของญี่ปุ่น เพื่อปรับปรุงระบบควบคุมการยิงของเรือชั้นคองโก
ข้อสี่ หากราชนาวีหลวงยึดความเป็นเจ้าทะเลในมหาสมุทรอินเดียกลับคืนมาได้ ต้องรับประกันว่าเรือสินค้าของเราจะเดินทางผ่านได้อย่างเสรี”
หลังเจอข้อเรียกร้องเหล่านี้ แม้แต่เจอรัม ผู้บัญชาการใจดีที่มีสไตล์เหมือนเต่ารายนี้ ก็ยังเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“พวกเขาบ้าไปแล้วหรือไง? ตอนนี้เราแค่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบชั่วคราว จักรวรรดิยังไม่แพ้ เรายังมีกองเรือที่แข็งแกร่ง พวกเขากล้าดียังไงมายื่นข้อเรียกร้องแบบนี้?”
“เร็วเข้า ส่งโทรเลขกลับไปยังมาตุภูมิเดี๋ยวนี้ ให้พวกผู้ใหญ่ที่นั่นเห็นความทะเยอทะยานอันชั่วร้ายของพวกญี่ปุ่นจากตะวันออกไกลเสียบ้าง”
เขาโกรธจนหัวเราะออกมา ไม่รู้จะหาคำใดมาอธิบายพันธมิตรจากตะวันออกไกลรายนี้
พันธมิตรควรช่วยเหลือกันยามลำบาก ไม่ใช่ฉวยโอกาสแทงข้างหลังกัน
ญี่ปุ่นทำเช่นนี้ ต่อให้เช่าเรือไปได้จริง วันหน้าก็ไม่ต้องคืนแล้ว ดูสิว่าพวกเขาจะทำอะไรได้
พวกเขาอย่าหวังว่าจะได้เรียนรู้เทคโนโลยีหรือกลยุทธ์ใด ๆ จากราชนาวีหลวงอีก
หมาป่าที่เลี้ยงไม่เชื่องทั้งฝูง
ข้อเรียกร้องที่ญี่ปุ่นยื่นมาอย่างละโมบทำให้ทั้งลอนดอนเงียบงัน คนที่เคยชินกับการเป็นพี่ใหญ่มาตลอด วันหนึ่งกลับถูกน้องเล็กยื่นเงื่อนไขข่มขู่ใส่ ใครจะไม่โมโหบ้าง