เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย นายเป็นแค่พันเอกทหารเรือ เรื่องมากอะไรขนาดนั้น เอาแต่แทรกพูดไปมา จนไม่รู้จักหยุดปากเลยหรือไง?
เขานำทหารรักษาเมืองท่าน้ำเขียวเอาชนะญี่ปุ่นมาได้
ทหารรักษาเมืองจึงเคารพนับถือเขาอย่างล้นเหลือ
แทบจะมองเห็นความเคารพจากภายในและความชื่นชมบางอย่างได้ในแววตา
คำพูดของเฉินโม่ ทุกคำถูกปฏิบัติราวกับคำสั่ง
ต่อให้มีข้อสงสัย ก็ต้องปฏิบัติก่อน
นี่เป็นเพราะเขาชนะกองทัพญี่ปุ่นห้าหมื่นคน ด้วยบารมีอันสูงส่งที่สั่งสมมาจากผลงานในสงคราม
บรรดานายทหารฝูงบินตะวันออกไกล ส่วนใหญ่แปลกใจและตกตะลึง ยังไม่เข้าใจตัวตนของเจ้าชายซัคเซินอย่างถ่องแท้ ด้วยเกรงในฐานะองค์ชาย ก็แสดงความเคารพเพียงผิวเผิน
ส่วนอัลเฟรด อดีตผู้ว่าการพันเอกผู้นี้ ที่นอนพักรักษาตัวตลอดเวลา แทบจะไม่ได้ทำอะไร ถือว่าขาดความเคารพยำเกรงต่อองค์ชายเป็นอย่างมาก
มองเขาเป็นเพียงรุ่นน้องคนหนึ่ง
ยังมองว่าเขาเป็นพระราชวงศ์ที่เหลวไหลไร้สาระ ไม่มีความทะเยอทะยาน
ตอนที่เจ้าชายซัคเซินเพิ่งมาถึงเมืองท่าน้ำเขียว ก็ไม่รู้อะไรจริง ๆ ฟังคำแนะนำของอัลเฟรดไปทุกเรื่อง
อีกฝ่ายก็ช่วยเหลือเขามากมายจริง ๆ
แต่เจ้าชายซัคเซินในตอนนี้ ทั้งเป็นเจ้าชายซัคเซิน และเป็นเฉินโม่
ข้ามีระบบ แล้วยังต้องมานั่งฟังคำสั่งสอนจากคนแก่หรือ?
งั้นที่ระบบมานี่ก็ไร้ประโยชน์สิ?
ไปให้พ้น
ในใจเฉินโม่คิดในขณะนี้ พวกนายทหารเรือพวกนี้ ข้าสมควรต้องอบรมสั่งสอนพวกนายเสียให้เข็ด
เขาเพิ่มน้ำเสียงแล้วพูดอย่างจริงจัง:
“ที่พันเอกอัลเฟรดพูดมานั้นลำเอียงอย่างยิ่ง เรียกว่าที่ที่แม้แต่นกยังไม่ขี้อึว่าอย่างไร?”
“ที่นี่ไม่ใช่ดินแดนของจักรวรรดิหรือ? ไม่ใช่อาณานิคมที่เราทุ่มเทแย่งชิงมาหรือ?”