ช่างบังเอิญเสียจริง
ญี่ปุ่นกับอังกฤษจับจ้องไปที่อาณานิคมแปซิฟิก
เฉินโม่ก็เล็งไปทางนั้นเช่นกัน
เขาคิดจะเพิ่มระดับการพัฒนาหมู่เกาะเหล่านี้ด้วยการติดตั้งสิ่งก่อสร้างทางทหาร เพื่อเพิ่มผลผลิตเหรียญจักรวรรดิในแต่ละเดือน
ป้อมยามหรือป้อมปืนธรรมดาหนึ่งแห่งสามารถเปลี่ยนพื้นที่กว้างใหญ่จากระดับ 0 (ป่ารกร้างที่ยังไม่ถูกพัฒนา) ให้เป็นระดับ 1 (จุดเฝ้าระวังอย่างง่าย) พื้นที่รกร้างระดับศูนย์ให้ผลผลิต 0.2 เหรียญจักรวรรดิต่อตารางกิโลเมตร ส่วนพื้นที่ระดับหนึ่งแบบจุดเฝ้าระวังง่ายให้ผลผลิต 0.8 เหรียญจักรวรรดิต่อตารางกิโลเมตร
ขึ้นไปอีก ระดับ 3 คือชุมชน ที่จอดเรือเล็ก ทุ่งนา ไร่สวน พื้นที่จำพวกนี้ให้ผลผลิต 3 เหรียญจักรวรรดิต่อตารางกิโลเมตร
ระดับ 4 คือเขตเมือง โรงงาน สถานีไฟฟ้า สถานีโทรเลข ฯลฯ จัดอยู่ในขอบเขตหมู่บ้าน ตำบล ให้ผลผลิต 8 เหรียญจักรวรรดิต่อตารางกิโลเมตร
ระดับ 5 คือป้อมปราการหลัก เมือง ท่าเรือ จัดอยู่ในขอบเขตเมือง ให้ผลผลิต 18 เหรียญจักรวรรดิต่อตารางกิโลเมตร
ระดับสูงสุด ระดับ 6 คือศูนย์กลางอุตสาหกรรม เมืองใหญ่ มหานคร ฯลฯ ให้ผลผลิต 40 เหรียญจักรวรรดิต่อตารางกิโลเมตร
พื้นที่ร้อยละเก้าสิบเก้าของอาณานิคมแปซิฟิกเป็นสภาพป่ารกร้าง ผลผลิตต่อตารางกิโลเมตรมีเพียง 0.2 เหรียญจักรวรรดิอันน่าสมเพช
สองแสนหกหมื่นตารางกิโลเมตร คิดยอดเดือนพฤศจิกายนได้แค่ห้าหมื่นเหรียญจักรวรรดิพอดี ๆ
เฉินโม่คิดจะสร้างป้อมปืนหัวหาด ป้อมยามในป่า และป้อมปืนชายฝั่งอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะป้อมปืนชายฝั่งที่สามารถแลกได้โดยตรงจากระบบ ไม่ต้องดึงคนมาช่วยติดตั้ง