รัฐมนตรีทหารบกโอกะ อิชิโนะสุเกะ ยืนอยู่สุดทางเดินของกระทรวงทหารบก มือไพล่หลัง มองต้นแปะก๊วยในลานบ้านที่ถูกลมฤดูใบไม้ร่วงพัดจนใบร่วงเกลี้ยง
ราวกับมองเห็นยอดหัวของตัวเอง
สีหน้าของเขาหมองคล้ำยิ่งกว่าเปลือกไม้ต้นนั้น
เมื่อนายทหารฝ่ายยุทธการถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามา เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "งบประมาณวัสดุส่งกำลังบำรุงอนุมัติแล้วหรือยัง เริ่มขนส่งแล้วหรือไม่?"
นายทหารฝ่ายยุทธการที่ยืนอยู่ด้านหลังนามสกุลทานาเบะ มียศพันตรี
"ทางกระทรวงการต่างประเทศแจ้งว่ากำลังเจรจากับอังกฤษและเยอรมัน แผนหยุดยิงวางบนโต๊ะแล้ว กองบัญชาการใหญ่พิจารณาว่าในช่วงเจรจาไม่ควรกระตุ้นกองทัพเยอรมัน ดังนั้นกำหนดการออกเดินทางของกองเรือส่งกำลังบำรุงจึงถูกเลื่อนออกไป"
"เลื่อนออกไป"
"แนวหน้าระเบียบวัสดุขาดแคลนอย่างหนัก มันเกี่ยวกับการเจรจาอะไร?"
"หรือว่าเซ็นสัญญาหยุดยิงแล้ว ทหารของเราจะไม่ต้องกินข้าว?"
"ช่างเหลวไหลสิ้นดี"
"พวกโง่ที่ไม่เข้าใจการทหาร พวกบาก้าสารเลว"
โอกะ อิชิโนะสุเกะ ขมวดคิ้ว แล้วถามอีก "แล้วแผนเสริมกำลังล่ะ?"
"ก็รอผลการเจรจาเช่นกัน นายกรัฐมนตรีเห็นว่าถ้าบรรลุข้อตกลงหยุดยิงได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเสริมกำลัง"
ไม่จำเป็นบ้าอะไร
ลืมกรณีกงสุลอากิยามะไปแล้วหรือ?
ถ้าเยอรมันอยากเจรจาก็คงเจรจาตั้งแต่เริ่มสงครามแล้ว
เจ้าชายซัคเซินคนนั้น หลอกทองคำของคนญี่ปุ่นไป 10 ตัน ตั้ง 10 ตันทีเดียว
เขามีลางสังหรณ์ว่าการเจรจาครั้งนี้จะไม่ราบรื่น
อีกอย่าง กระทรวงการต่างประเทศทำลำดับผิด ไม่ใช่เจรจาก่อนแล้วค่อยหยุดยิง แต่ต้องหยุดยิงก่อนแล้วค่อยเจรจา