เมื่อได้รับการยืนยันจากเฉินโม่ เซอร์สมิธก็พยักหน้า
พิงกลับไปที่โซฟา ยกกาแฟที่เย็นลงครึ่งหนึ่งขึ้นจิบอีกครั้ง
ยังไงซะ ส่วนแบ่งหลักของการชดใช้ก็เป็นฝ่ายญี่ปุ่น พวกเขาเพียงแค่ต้องจ่ายค่าไถ่และเงินแสดงความเสียใจส่วนเล็กน้อย ก็สามารถดึงพลจัตวาบาร์นาร์ดิสตันและทหารอังกฤษกว่าพันนายออกจากหล่มได้
ส่วนญี่ปุ่นจะคิดยังไง ก็ไม่เกี่ยวกับเขา
อำนาจของจักรวรรดิที่พระอาทิตย์ไม่ตกดินวางอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่พวกเขาขอร้องให้ญี่ปุ่นเป็นพันธมิตร แต่เป็นพวกญี่ปุ่นต่างหากที่ขอเป็นลูกไล่
ต้องทำให้ความสัมพันธ์และสถานะของทั้งสองฝ่ายชัดเจน
โทโมโยชิต่อให้มีความเห็นมากแค่ไหน ก็ไม่กล้าทำสีหน้าไม่ดีใส่เซอร์สมิธ
"คุณโทโมโยชิ ถึงตาคุณแล้ว"
"สี่ข้อที่ผมพูดไปเมื่อกี้ มีความเห็นต่างตรงไหนไหม"
โทโมโยชิสูดหายใจลึก ๆ กดอารมณ์ของตัวเองไว้ "ข้อเรียกร้องของเจ้าชายซัคเซินเป็นเรื่องปกติ ทางเราจะพิจารณาโดยรวม สำหรับจำนวนเงินชดใช้จริง ยังต้องให้ทั้งสองฝ่ายตรวจสอบกันใหม่"
"จะให้ฝ่ายคุณว่าเท่าไหร่แล้วเราจ่ายตามนั้นไม่ได้"
"ทางเรายินดีชดใช้ค่าใช้จ่ายทางการทหารและสิ่งของที่ใช้ไปในสมรภูมิเมืองท่าน้ำเขียว แต่มีเงื่อนไขว่าฝ่ายคุณต้องจัดทำรายการสิ่งของที่ใช้ไปโดยละเอียดให้ทั้งสองฝ่ายตรวจสอบ"
"นอกจากนี้ ยังต้องขอโทษและชดใช้เป็นกรณี ๆ ไปด้วย"
ไม่มีปัญหา
เฉินโม่สามารถให้คนดึงรายการสิ่งของที่ใช้ไปออกมาได้ตลอดเวลา คำนวณเป็นราคาตลาดปัจจุบัน แล้วเรียกร้องค่าชดใช้จากญี่ปุ่น
คอนกรีตเสริมเหล็ก ปืนใหญ่ ลูกกระสุนปืนใหญ่ กระสุน เสบียงที่ใช้ไป ต้องให้ญี่ปุ่นชดใช้ทั้งหมด