ทั้งสองฝ่ายต่างเตรียมการรบตามแผนของตน เพียงแต่ฝ่ายญี่ปุ่นอยู่ในที่แจ้ง ส่วนฝ่ายเยอรมันอยู่ในป้อมปืน
พลโทคามิโอะรู้สึกถึงลางร้าย
รู้สึกได้ว่าหนังตากระตุก
ครั้งสุดท้ายที่รู้สึกแบบนี้ ตอนนั้นเองที่หน่วยโจโบจิตพ่ายแพ้ยับเยิน
ครั้งนี้ ยังจะมีข่าวร้ายอีกหรือ?
เขาเรียกยามานาชิ เสนาธิการมา "ก่อนการโจมตี จะต้องให้เครื่องบินน้ำของกองทัพเรือทำการลาดตระเวนครั้งใหญ่ให้ได้"
"ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะง่ายอย่างนั้น ที่นี่น่าจะเป็นกับดักที่คนเยอรมันวางไว้"
หลังจากเตรียมการมาหลายวัน ยามานาชิก็เชื่อข้อมูลของกระทรวงการต่างประเทศแล้ว
"ท่านพลโท ผมจะรีบไปแจ้งกองทัพเรือทันที ขอให้เรือบรรทุกเครื่องบินทะเลของพวกเขาสนับสนุนการลาดตระเวน แถมยังสามารถวางระเบิดโจมตีเขตเมืองท่าน้ำเขียวได้อีกด้วย"
"ขอให้ท่านวางใจได้ ครั้งนี้คนเยอรมันไม่มีทางป้องกันไว้ได้"
"พวกเราปิดล้อมพวกเขามาสองเดือนแล้ว สองเดือนเต็ม ๆ แล้ว ต่อให้เสบียงและกระสุนของคนเยอรมันจะงอกออกมาจากดินได้หรือ?"
"ต่อให้พวกเขาซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์มาได้ ก็ไม่มีทางลำเลียงเข้ามาได้แน่นอน"
ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่แน่นอน
ป้อมปราการเมืองที่ถูกปิดล้อมอยู่ตรงหน้านี้ ได้ทำลายคำว่า "แน่นอน" ไปหลายอย่างแล้ว
จุดขึ้นฝั่งที่ไม่มีทางป้องกันได้ กลับถูกป้อมปืนคอนกรีตเล่นงานจนแทบแย่ ปืนใหญ่หนักที่ไม่มีทางต้านทานได้ กลับถูกปืนใหญ่ของทหารปืนใหญ่เยอรมันเล็งทำลาย ทว่าลำเรือลาดตระเวนที่ไม่มีทางจมได้ด้วยเรือตอร์ปิโด ตอนนี้กำลังนอนอยู่ก้นอ่าวเจียวโจว
การลาดตระเวนยังต้องทำ และต้องทำอย่างจริงจังมาก