งานฉลองของชาวเยอรมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง หลังจากที่ข้อตกลงหยุดยิงได้ถูกลงนาม ญี่ปุ่นก็ปฏิบัติตามข้อตกลง โดยเริ่มจากการจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามก่อน จากนั้นก็จ่ายค่าไถ่ตัวเชลยศึก
รั้วลวดหนามที่กั้นบริเวณวงล้อมแม่น้ำต้าคูถูกเปิดออกเป็นช่องทางหนึ่ง เพื่อปล่อยตัวพวกคนเตี้ยเหล่านั้นออกมาทีละกลุ่ม
ในระหว่างกระบวนการปล่อยตัว ได้มีการเชิญนักข่าวมารายงานข่าวเป็นพิเศษ
ในจำนวนนั้นมีนักข่าวญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย
พันเอกพอล (เจ้าชายซัคเซินมีสิทธิ์ที่จะเลื่อนตำแหน่งให้ ที่เหลือก็เป็นเพียงแค่กระบวนการ) ยืนอยู่หน้านักข่าว
"เยอรมนีเป็นประเทศที่ศิวิไลซ์ ทหารปรัสเซียก็เป็นทหารที่แท้จริง เรายึดมั่นในกฎแห่งสงคราม จึงปล่อยตัวทหารที่บาดเจ็บเป็นลำดับแรก"
"เกี่ยวกับการรักษาพยาบาลทหารที่บาดเจ็บ หมอทหารก็จะส่งมอบให้กับกองทัพญี่ปุ่นตามลำดับ คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ติดเชื้อหรือไม่ก็เป็นโรคบิด หลังจากการรักษาอย่างง่าย ๆ ก็จะกลับมาสมบูรณ์แข็งแรงดังเดิม"
"หวังว่ากองทัพญี่ปุ่นจะให้ความสำคัญ และอย่าเอาพวกเขาไปปฏิบัติเหมือนทหารที่บาดเจ็บสาหัสจนรักษาไม่ได้ แล้วแอบจัดการทิ้งเงียบ ๆ"
พอพูดจบ นักข่าวญี่ปุ่นที่อยู่ ณ ที่นั้นก็รู้สึกเก้อเขินอย่างมาก แต่ก็ยังสะส่ายกล้องถ่ายรูป เพื่อบันทึกภาพลักษณ์ของทหารที่กำลังถอนกำลัง
มีรูปถ่ายเป็นหลักฐาน ต่อไปก็จะมีอะไรให้อ้างอิงได้ คิดว่ากระทรวงทหารบกคงไม่กล้าที่จะลงมือลับ ๆ ล่อ ๆ อย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป
ยามานาชิก็อยู่ที่สนามรบด้วย รู้สึกอับอายจนอยากจะหาช่องโหว่ของแผ่นดินมุดหนี หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ มีแต่โคลนเหม็น ๆ ที่ปลาไหลชอบมุด
กระทรวงทหารบกแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นได้ทำหน้าเสียไปทั่วโลก มีข่าวใหญ่ ๆ หลุดออกมาเป็นระยะ
โดยพื้นฐานแล้วเป็นการยืนยันความเลวทรามของกระทรวงทหารบก