"แน่นอนว่าให้จริง เจ้าชายซัคเซินตรัสแล้ว ทุกคนมีรางวัล"
"ใครก็ตามที่ฆ่าพวกญี่ปุ่นได้ คนหนึ่งก็ไม่ตกหล่น สัญญาทั้งหมดจะถูกทำให้เป็นจริง"
"ให้เงิน ให้ทองคำ"
"ปูนบำเหน็จตามความดีความชอบ ไม่มีใครหนีรอดไปได้"
"แท่งทองคำ ฉันมี พวกนายก็จะมี ทุกคนก็จะมี"
จ้าวเต๋ออี้โปรยแท่งทองคำลงบนโต๊ะอย่างไม่เสียดาย แสงทองอร่ามทำให้สายตาทุกคู่แดงก่ำด้วยความโลภ
"ไอ้สัส! รู้งี้ว่าไอ้เยอรมันให้จริงก็ควรสู้กับพวกญี่ปุ่นให้ตายไปข้างหนึ่ง ฆ่าพวกมันสองตัวจะได้กำไรเท่าไหร่?"
จ้าวเต๋ออี้เตะเจ้าคนนั้นกระเด็นไปหนึ่งที
"ปื๊ด! ไอ้เยอรมันเป็นคำที่แกเรียกได้รึไง ต่อจากนี้ไปเรียกท่านนายทหาร"
"ทหารในกองพันของฉันจ้าวเต๋ออี้ ปากต้องสะอาด ถ้าไม่เช่นนั้น ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม"
"ได้ยินชัดไหม?"
"ได้ยินชัด!" เสียงหลายสิบสายตะโกนออกมาพร้อมกันบนลานฝึก
แค่ให้แท่งทองคำ จะเรียกพ่อก็ยังได้
เช้าวันรุ่งขึ้น นายทหารฝ่ายพลาธิการจากทำเนียบผู้ว่าการเดินทางมาถึงค่ายทหาร
ต่อหน้าทุกคน เขาพบจ้าวเต๋ออี้ และยื่นกุญแจพวงหนึ่งกับเอกสารปกแดงที่ประทับตราของทำเนียบผู้ว่าการให้เขา
ในเอกสารเขียนว่า: คำสั่งทำเนียบผู้ว่าการชิงเต่า มอบบ้านพักประจำตำแหน่งหนึ่งหลังให้แก่พันตรี ผู้บังคับกองพันจ้าวเต๋ออี้ แห่งกองพลรักษาเมืองท่าน้ำเขียว ตั้งอยู่ถนนใหญ่เขตตะวันตกของเมืองท่าน้ำเขียว เดิมเป็นอพาร์ตเมนต์ของวิศวกร โครงสร้างอิฐและหิน สองชั้นพร้อมห้องใต้หลังคา มีลานหน้าและหลัง ครบทั้งน้ำ ไฟฟ้า และแก๊ส
กุญแจเป็นทองเหลือง ผูกด้วยเชือกสีแดง