อ็อตโตยืนอยู่บนสะพานเดินเรือ มองปล่องควันของเรือลาดตระเวนรบญี่ปุ่นสองลำเลือนหายไปตรงเส้นขอบฟ้าทางตะวันออกเฉียงใต้
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มอย่างได้ใจ
นายทหารฝ่ายบริหารเดินเข้ามา “ผู้บัญชาการเรือครับ พวกญี่ปุ่นไปไกลแล้ว พลสังเกตการณ์มองไม่เห็นปล่องควันของพวกเขาแล้วครับ”
อ็อตโตไม่ได้ตอบทันที
เขาจ้องแผนที่ทะเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางฝ่ามือลงบนแผนที่แล้วกะระยะ
พวกเขาดูแผนที่ทะเลกันจนคุ้นเคย จดจำมาตราส่วนได้ขึ้นใจ ระยะหนึ่งฝ่ามือมีค่าเท่าไร ต่างก็รู้ชัดเจนดี
“นายทหารฝ่ายบริหาร คุณคิดว่าเรือลาดตระเวนรบนิวซีแลนด์ ซึ่งเป็นลำเดียวของราชนาวีหลวงที่ประจำการอยู่ในมหาสมุทรอินเดีย อยู่ที่ไหน?”
นายทหารฝ่ายบริหารชะงักไป “น่าจะอยู่ทางเหนือครับ เรือลาดตระเวนรบญี่ปุ่นสองลำเบนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ถ้าคำนวณจากความเร็ว พวกเขาน่าจะอยู่ทางเหนือค่อนไปทางหลังของเรา”
อ็อตโตลากนิ้วบนแผนที่จากตำแหน่งปัจจุบันขึ้นไปทางเหนือเป็นเส้นหนึ่ง
เรือลาดตระเวนรบสามลำไล่ตามเขา ย่อมกางแนวค้นหาจากเหนือจรดใต้
จากข่าวกรองล่าสุดที่เรือดำน้ำรายงานมา
เมื่อคืนพบร่องรอยเรือลาดตระเวนรบของราชนาวีหลวง หากคำนวณจากเวลานั้น ก็พอจะระบุตำแหน่งคร่าว ๆ ของพวกเขาได้
นายทหารฝ่ายบริหารมองเขา “ผู้บัญชาการเรือ คุณคิดจะมุ่งขึ้นเหนือไปล่าโต้กลับใช่ไหมครับ?”
อ็อตโตหัวเราะเบา ๆ
สมกับเป็นนายทหารฝ่ายบริหารของเขา เดาถูกจริง ๆ
“ตอนนี้ผมคิดว่าเราควรหันหัวเรือขึ้นเหนือทันที”
“ตอนนี้นิวซีแลนด์อยู่ลำพัง กำลังพยายามค้นหาผมอย่างหนัก ส่วนเรือลาดตระเวนรบญี่ปุ่นเพิ่งผ่านไป ไม่น่าจะวกกลับมาในเร็ว ๆ นี้”
“ขอแค่เจอเรือลาดตระเวนรบของราชนาวีหลวง เราสองลำรุมหนึ่ง ได้เปรียบมหาศาล มันไม่มีทางรอดไปได้แน่”
นายทหารฝ่ายบริหารลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ผู้บัญชาการเรือครับ ถ้าเรือลาดตระเวนรบญี่ปุ่นวกกลับมาล่ะครับ?”