การตอบสนองของญี่ปุ่นก็รวดเร็วไม่น้อย ทันทีที่เสียงปืนใหญ่ดังขึ้น พวกเขาก็ส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปยังกรมเสนาธิการทันที
ยามานาชิและคนอื่นๆ รีบประชุมกันอย่างเร่งด่วน
นายทหารฝ่ายยุทธการที่รับผิดชอบด้านข่าวกรองรีบรายงาน "ท่านเสนาธิการ ทิศทางเฉิงหยางถูกปืนใหญ่ของเยอรมันโจมตีอย่างหนัก ความหนาแน่นของกระสุนเกินกว่าที่ผ่านมา สงสัยว่าเยอรมันกำลังรุกคืบขึ้นเหนือตามแนวรถไฟ"
ฮันโซ ยามานาชิยืนอยู่หน้าแผนที่ยุทธการ ขมวดคิ้ว "ไม่น่าเป็นไปได้นะ ตามข่าวจากกระทรวงการต่างประเทศ พวกเขากำลังเจรจากับฝ่ายเยอรมันอยู่"
"อังกฤษเป็นคนกลางผลักดันให้ทั้งสองฝ่ายหยุดยิง ต่อให้ไม่เกรงใจพวกเรา ก็ต้องเกรงใจอังกฤษหน่อยสิ?"
ยามานาชิเริ่มสงสัยในชีวิตตนเอง นายทหารฝ่ายยุทธการที่อยู่ข้างๆ รีบเกลี้ยกล่อม
"ท่านเสนาธิการ ตอนนี้เรื่องสงครามเป็นหลัก เยอรมันบุกออกจากเมืองท่าน้ำเขียว ยึดสถานีรถไฟเฉิงหยางได้แล้ว หากไม่รีบส่งกำลังเสริมไป จะสูญเสียการควบคุมทางรถไฟเจียวจี้แน่นอน"
"โปรดส่งกองทหารม้าไปช่วยเหลือกองกำลังป้องกันโดยเร็ว"
การประชุมในกรมเสนาธิการยังไม่จบ คำสั่งส่งกำลังเสริมยังอยู่ระหว่างการเตรียมการ นายทหารหลายนายกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะส่งทหารเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม
ในตอนนั้นเองก็มีข่าวใหม่ส่งมาถึง
สถานีรถไฟเฉิงหยางถูกยึดแล้ว
จากเสียงปืนดังจนถึงการเสียฐานที่มั่น ก็แค่สิบนาทีเท่านั้น
แนวป้องกันเสียเร็วมาก ถึงขนาดที่คำสั่งส่งกำลังเสริมของญี่ปุ่นยังไม่ได้ออกเลย
ในเวลาเดียวกัน ก็มีเสียงปืนใหญ่ดังมาจากทิศทางอ่าวหยางโข่วด้วย
ฟ้าสางรำไร เรือขนส่งขนาดเล็กของญี่ปุ่นหลายลำกำลังค่อยๆ จอดเทียบท่าท่ามกลางความมืดมิดช่วงสุดท้าย