หลังแลกสิ่งของแล้ว เจ้าชายซัคเซินก็จัดส่งในอีกสามวัน
เช้าวันที่สาม เรือสินค้าของประเทศเป็นกลางติดป้ายชื่อหอการค้าที่ไม่คุ้นตา ปรากฏอยู่นอกท่าเรือสำคัญของเยอรมนี
ทหารเรือที่รับผิดชอบลาดตระเวนท่าเรือถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
จากนั้นก็รีบรายงานสถานการณ์ไปยังท่าเรืออย่างตื่นเต้น หลังถูกปิดล้อมมาหนึ่งปีครึ่ง ในที่สุดก็มีเรือสินค้าเดินทางมาถึงท่าเรือในแผ่นดินใหญ่ของจักรวรรดิ
แม้แต่พลเรือเอกเชียร์และคนอื่น ๆ ก็ได้รับข่าวจนต้องออกมาดู
เรือบรรทุกสินค้าข้ามมหาสมุทรแล่นเข้าสู่ท่าเรือภายใต้การคุ้มกันของเรือรบ นี่เป็นครั้งแรกที่เรือรบหลีกทางให้เรือสินค้า ทั้งยังสละท่าเทียบเรือให้ด้วย
ชเปใช้กล้องส่องทางไกลมองดู แล้วก็เข้าใจทันที นี่คงเป็นสิ่งของที่เจ้าชายซัคเซินจัดหามา
เขาเชี่ยวชาญการรบสองแนวรบอย่างยิ่ง เบื้องหน้าเป็นการที่กองทัพเรือบุกฝ่าวงล้อมทะเลเหนือ ส่วนแนวทางลับนั้นเขาวางแผนลำเลียงสิ่งของยุทธศาสตร์ไว้ตั้งนานแล้ว
แต่ความเสี่ยงในการข้ามทะเลเหนือก็ยังมีอยู่ หากถูกกองทัพเรือหลวงสกัดกลางทาง สิ่งของยุทธศาสตร์เหล่านี้คงไปไม่ถึงจักรวรรดิแม้แต่กรัมเดียว
“ท่านนายพล นี่เป็นผลงานของพวกเราหรือเปล่า?”
พลเรือเอกเชียร์เดินเข้ามาหาชเป เขายืนกรานว่าการบุกฝ่าวงล้อมของหมู่เรือรบลาดตระเวนเป็นสาเหตุให้เกิดช่องโหว่ในการปิดล้อมทะเลเหนือ
ไม่อย่างนั้นเรือสินค้าเหล่านี้คงเข้ามาไม่ได้
“ก็นับว่าใช่!”
“ถ้าใช่ก็ใช่ ถ้าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ทำไมพลเรือเอกชเปถึงพูดเหมือนฝืนใจนักล่ะ?”
พลเรือเอกเชียร์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี
เมื่อวิเคราะห์จากมุมมองของเขา “ถ้ากองทัพเรือของเราไม่เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตี การปิดล้อมของอังกฤษก็คงไม่เกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่ เรือสินค้าของประเทศเป็นกลางย่อมถูกสกัดไว้แน่”
“ผลงานนี้เป็นของคุณกับผม ไม่มีใครแย่งไปได้”
พลเรือเอกชเปไม่ได้สนใจความดีความชอบเรื่องสิ่งของ อาศัยจังหวะที่พลเรือเอกเชียร์กำลังอารมณ์ดี เขาจึงหยิบยกแผนการรบทางทะเลที่ดอกเกอร์แบงก์ขึ้นมาพูดอีกครั้ง