“ขุนนางแห่งแกรนด์ดัชชีตะวันออกไกลที่ไม่ประสงค์ออกนาม?”
“ใครกันนะ เดายากจริง ๆ”
ผู้คนที่ได้ยินเสียงประกาศต่างงุนงง
“โง่หรือไง นั่นก็เจ้าชายซัคเซินไม่ใช่หรือ? ตะวันออกไกลยังมีขุนนางคนอื่นอีกหรือไง?”
สามัญชนอีกคนที่มีความรู้มากกว่าช่วยชี้ให้เห็นลูกเล่นในถ้อยคำ
พอได้ยินว่าจะบริจาคเสบียงยุทธศาสตร์ 10,000 ตันโดยไม่คิดมูลค่า ซึ่งมีมูลค่าถึงห้าหกสิบล้านมาร์ก
ทุกคนก็เลิกติดใจเรื่องนั้นทันที
ต่างพากันชื่นชมความเสียสละและใจกว้างของเจ้าชายซัคเซิน
ในยามที่จักรวรรดิกำลังเผชิญความยากลำบากที่สุด พระองค์ไม่ได้ฉวยโอกาสกอบโกยกำไรจากสงครามหรือภัยพิบัติ หากแต่แสดงความรับผิดชอบที่ราชวงศ์พึงมี และช่วยเหลือจักรวรรดิอย่างเต็มกำลัง
“ขอให้พวกเราขอบคุณเจ้าชายซัคเซิน ขอบคุณกองทัพเรือ...”
เสียงประกาศจบลง
ความรู้สึกเหมือนได้แสดงบารมีต่อหน้าผู้คนช่างยอดเยี่ยม โฮเอินบอร์นเองก็ได้สัมผัสความแปลกใหม่ของการออกอากาศทางวิทยุเป็นครั้งแรก
หลังเจ้าชายซัคเซินกล่าวปราศรัยเชิงยุทธศาสตร์ครั้งก่อน ก็มีเจ้าหน้าที่ไม่น้อยเริ่มเล็งเห็นประโยชน์ของการออกอากาศ
พวกเขาพบว่าสิ่งนี้ได้ผลดีเหลือเกิน ไม่เพียงช่วยยกระดับบารมีส่วนตัว แต่ยังส่งข่าวสารที่ต้องการเผยแพร่ไปถึงประชาชนได้อย่างรวดเร็วที่สุด
ถ้าได้ออกอากาศสักสองสามครั้งในช่วงเลือกตั้ง แบบนั้นคงรุ่งพรวดเลยสินะ?
เครื่องมือยุทธศาสตร์ระดับจักรวรรดิเช่นนี้ ไม่ควรนำมาใช้พร่ำเพรื่อ
รัฐมนตรีโฮเอินบอร์นตั้งใจเผยแพร่ผลงานของกองทัพเรือและข่าวการบริจาคเสบียงยุทธศาสตร์ครั้งใหญ่ จึงได้รับความเห็นชอบจากกรมข่าวกรองทหารบกและทหารเรือ
จะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไงดีนะ
แอบสะใจนิด ๆ
ไม่ใช่แค่แอบสะใจเท่านั้น นายทหารระดับสูงจากกองทัพหลายคนยังรีบโทรศัพท์ไปหากระทรวงสงครามทันที
พวกเขาไม่ได้พูดถึงการจัดสรรเสบียง ไม่ได้เร่งรัดเรื่องกระสุนหรือปืนใหญ่ เพียงบอกว่าไม่ได้เจอกันมานาน อยากดื่มด้วยกันกับโฮเอินบอร์นสักแก้ว