“ต้องใช้ยาชาเฉพาะที่ค่ะ” หมอเหลียงกล่าว
ลำโพงจิ๋วดังขึ้นทันที เป็นเสียงเย็นชาของฉีฉี [ห้ามฉีดยาให้เธอ]
อู๋เหยียกำลังตรวจเครื่องมือแพทย์ที่ฉีฉีส่งมาให้ พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น “ถ้าไม่ใช้ยาชา แล้วเอาของออกตรง ๆ จะเจ็บกว่าเดิมนะ”
[ใช้ยาชาทาภายนอกก่อนก็ได้]
“หมอเพิ่งบอกว่ายาชาทาภายนอกอาจไม่พอ”
[ถึงอย่างนั้นก็ห้ามฉีดยา]
สุยสุยนั่งอยู่บนเก้าอี้นุ่มในรถพยาบาล ฟังเสียงสองเสียงโต้เถียงกันตรงหน้า เธอไม่เข้าใจว่ายาชาเฉพาะที่คืออะไร รู้แค่คำว่าฉีดยา
อาการแสบร้อนที่แขนขวาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอยังคงซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ
หมอเหลียงไม่ได้ร่วมวงโต้เถียง เธอดึงม่านกั้นบริเวณท้ายรถให้ปิดสนิท เปิดเครื่องกรองอากาศและไฟสำหรับปฏิบัติการปลอดเชื้อ จากนั้นจึงทยอยแสดงของที่ต้องใช้ผ่านถาดใสทีละชิ้น ทั้งสำลีฆ่าเชื้อ ใบมีดปลอดเชื้อ แหนบ ผ้าก๊อซ ยาป้องกันการติดเชื้อ และเข็มฉีดยาขนาดเล็กหนึ่งอัน
ทุกชิ้นที่เห็นทำให้ลมหายใจของสุยสุยแผ่วเบาลง
“หยุดก่อน” เสี้ยยู่เฉินส่งสัญญาณให้หมอปิดถาด “ฉีฉี ทำไมถึงไม่ยอมให้ฉีดยา”
ลำโพงจิ๋วเงียบไปครู่หนึ่ง
[ที่ผ่านมาเธอถูกฉีดยามาแล้ว 427 ครั้ง ในจำนวนนี้ 109 ครั้งมีการใช้กำลังบังคับตรึงตัว]
มือของอู๋เหยียที่กำซิปเครื่องมือแพทย์อยู่พลันบีบแน่นขึ้น
“ฉันไม่ได้ถามจำนวนครั้ง” เสี้ยยู่เฉินกล่าว “ฉันถามถึงตอนนี้ ถ้าเธอไม่ฉีดยา จะเกิดอะไรขึ้น”
[สิ่งแปลกปลอมจะอักเสบต่อไป อาจทำให้มีไข้สูงและการติดเชื้อลุกลาม]
“แล้วถ้าฉีดล่ะ”
[เธอจะกลัว]
“มีความเสี่ยงต่อร่างกายอย่างอื่นอีกไหม”
[ยาชาผ่านการตรวจสอบความเข้ากันได้กับร่างเจ้าบ้านแล้ว ไม่มีความเสี่ยง]
เสี้ยยู่เฉินมองสุยสุย “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรให้เธอตัดสินใจแทนสุยสุย และก็ไม่ควรให้พวกเราตัดสินใจแทนเธอด้วย”