เวลาล่วงเลยผ่านไป ไม่รู้สึกตัวท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดคล้ำลง หลินหรานที่จมอยู่ในภาวะบำเพ็ญพลังตลอดเวลาก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด แต่นับตั้งแต่อาศัยอยู่บนหลังเต่าจระเข้ยักษ์ซานไห่ตัวนี้ ความปลอดภัยก็มั่นคงจริง ๆ สัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียวก็ไม่กล้ามารบกวน
แต่เดิมหลินหรานเคยคิดว่า เมื่อจัดการเต่าจระเข้ยักษ์ซานไห่ตัวนี้ลงได้ ก็จะได้เห็นจารึกยักษ์ในเร็ววัน และเดินทางเข้าถึงความลึกของทะเลชิงหลิง แต่ตอนนี้ย้อนคิดดูแล้ว ความคิดนั้นผิดพลาดอย่างสิ้นเชิง แม้จัดการมันได้ ก็ยังต้องมุ่งหน้าต่อไปอีกช่วงเวลาอันยาวนาน
ฉะนั้นการเลือกปราบเต่าจระเข้ยักษ์ซานไห่ตัวนี้ไว้แทนที่จะสังหาร จึงนับเป็นทางเลือกที่แสนปรีชาญาณจริง ๆ
แต่ก็ในขณะนั้นเอง เต่าจระเข้ยักษ์ซานไห่ที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง กลับหยุดนิ่งลงทันที
การหยุดกะทันหันนี้ ทำให้หลินหรานและเมิ่งจื้อซานที่จมอยู่ในภาวะบำเพ็ญพลังตื่นขึ้นพร้อมกัน สัตว์อสูรทั้งสองตัวเคียงข้างก็ลืมดวงตาขึ้นทันทีเช่นกัน
"ฮื้อ!~"
เต่าจระเข้ยักษ์ซานไห่คำรามต่ำใส่แนวหน้า
หลินหรานเห็นท่าทีเช่นนั้น จึงมองไปยังแนวหน้าทันที รูม่านตาสั่นไหวขึ้นในบัดดล
ณ จุดที่ไม่ไกลนักจากเต่าจระเข้ยักษ์ซานไห่ จารึกยักษ์หนึ่งแท่งยืนตระหง่านอยู่เหนือผิวทะเล นั่นหมายความว่าหลินหรานและเมิ่งจื้อซานเดินทางมาถึงความลึกของทะเลชิงหลิงได้สำเร็จแล้ว
และเมื่อก้าวเข้ามาถึงแห่งนี้ หลินหรานรู้สึกได้ชัดเจนว่าทุกสิ่งรอบกายเงียบสงบลงอย่างผิดธรรมชาติ กระทั่งผิวทะเลก็ราบเรียบโดยไม่มีระลอกคลื่นแม้แต่น้อย กระทั่งสายลมทะเลก็หายไป ทุกอย่างดูเลวลอยน่าขนลุก