“ถ้าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริง นั่นจะหมายความว่ามรดกในซากโบราณลึกในทะเลชิงหลิง ถูกอสูรลึกลับตัวนั้นชิงไปแล้วหรือไม่?”
หลินหรานเรียกมังกรบรรพบุรุษจื่อหวงในจิตใจ
“ไม่อาจตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้งได้ แต่ถ้าถูกมันชิงไปแล้วจริง ซากโบราณนั้นก็ไร้ความหมาย ไม่มีเหตุจำเป็นต้องคอยอยู่ ณ ที่นั้นต่อไป มันย่อมพอจะครองอำนาจเด็ดขาดเหนือทะเลชิงหลิงทั้งมหาสมุทรได้อยู่แล้ว”
“แต่มันกลับยังเฝ้าอยู่ ณ ที่นั้นโดยไม่จากไป เช่นนั้นย่อมแสดงว่าเป็นไปได้สูงว่ามันยังไม่ได้รับมรดกนั้นอย่างสมบูรณ์ หรือไม่ก็ยังต้องใช้เวลาเพื่อได้มาซึ่งมรดกที่สมบูรณ์ จึงไม่อาจจากไป และในเวลาเดียวกันก็ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไป” มังกรบรรพบุรุษจื่อหวงตอบ
“ตอนนี้มองดูแล้ว ก็น่าจะเป็นเช่นนั้นจริง แต่อสูรลึกลับตัวนั้นช่างโหดเหี้ยมเสียจริง ๆ แม้จะไม่อยากให้มรดกในซากโบราณตกไปอยู่ในมือผู้อื่น ก็ไม่จำเป็นต้องสังหารทุกชีวิตจนหมดสิ้นเช่นนั้น การกระทำเช่นนี้ย่อมจุดชนวนความเกรี้ยวกราดของมนุษยชาติได้ง่าย นี่ก็เพราะจื่อจุนแห่งตระกูลหยุนไม่อยู่แล้ว มิฉะนั้นมันย่อมอยู่รอดไม่ได้แน่นอน”
“ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเพราะความโหดเหี้ยมของมัน อาจมีสิ่งใดบางอย่างเกิดขึ้นก็เป็นได้ แต่ความจริงแท้นั้นต้องเข้าไปถึงใจกลางทะเลชิงหลิงและพบมันเสียก่อน จึงจะทราบได้”
แม้แต่มังกรบรรพบุรุษจื่อหวงเองก็สงสัยอยากรู้ในอสูรโหดเหี้ยมตัวนี้ยิ่งนัก อยากเห็นว่าเหตุใดมันจึงเกลียดชังมนุษย์ถึงเพียงนั้น ถึงกับทำให้มนุษย์ทุกผู้ที่เข้าไปในใจกลางทะเลชิงหลิงต้องตายโดยไม่มีทางเลี่ยง