ณ เวลานี้ ภายนอกเมืองอวิ๋นเหอ ในเทือกเขาแห่งหนึ่ง
มีอาคารตึกดำสนิทรูปร่างคล้ายปราสาทหลังหนึ่ง โดยรอบภายนอกของอาคารมีวงแสงสีม่วงขนาดมหึมาครอบคลุมไว้อย่างมั่นคง
บนบัลลังก์ภายในปราสาท ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
ทั้งร่างของเขาซีดผิดปกติ สวมฉลององค์ยาวสีดำ ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งเปล่งความน่าสะพรึงกลัวยิ่งในความมืดมิด
“กราบทูลเจ้าสำนัก ในคืนวานนี้ มนุษย์มารเก้าดาวหนึ่งคนถูกสังหาร และสัตว์อสูรมายาที่มันครอบครองก็ไม่รอดเช่นกัน”
ชายชราคนหนึ่งกำลังคุกเข่าครึ่งลงกับพื้น กล่าวกับชายหนุ่มบนบัลลังก์อย่างเคารพนบนอบ
“เราทราบแล้ว”
ชายหนุ่มกำลังถือสร้อยข้อมือที่ร้อยด้วยลูกแก้วดำเก้าเม็ด พูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
พร้อมกันนั้น ลูกแก้วดำหนึ่งในเก้าเม็ดก็แตกสลายทันที กลายเป็นหมอกดำกระจัดกระจายไป
“ไม่จะตามหาตัวการหรือ? คนตายไม่เป็นไร แต่สัตว์อสูรมายานั้นล้ำค่ายิ่งนัก” ชายชรากล่าวอย่างเกรงใจ
“ตามหา? เฮ้ย ไม่รีบหรอก”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้ายมีเสน่ห์ แล้วกล่าวว่า “ปัจจุบันในเมืองอวิ๋นเหอมีผู้เก่งกาจมากนัก หากลงมือโดยพลันเช่นนี้ ย่อมเปิดเผยตัวเองง่ายดาย”
“รอต่อไปก่อน ฝ่ายศูนย์ใหญ่คงส่งข่าวมาถึงเร็ว ๆ นี้”
“เมื่อสัตว์อสูรมายาตายไปหนึ่งตัว ก็ให้เติมเข้าไปใหม่ทันที เจ้าไปพ้นได้แล้ว”
ชายหนุ่มโบกมือให้ชายชราที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง
“ข้อรับสั่งของเจ้าสำนักย่อมปฏิบัติ”
ชายชราไม่พูดอะไรเพิ่มเติม ก้มหัวคำนับชายหนุ่มแล้วหันหลังจากไปทันที