เมื่อยุทธการนี้สิ้นสุดลง การประลองในวันนี้ก็ดำเนินมาถึงจุดจบโดยสมบูรณ์
แม้อาหารมื้อหลักจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทุกคนก็ไม่รู้สึกรู้สาหัสต่อความหิวเลย เพราะสติสัมปชัญญะทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเฝ้าดูการประลอง
บัดนี้เมื่อการประลองจบลง ความหิวก็ซัดสาดเข้ามาทันที ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายออกจากสังเวียน
ขณะนั้นเอง ซือถูเฟิงก็ได้เดินทางกลับยังห้องเตรียมพร้อมของเมืองเสวียนจง
"เป็นไงบ้างเหล่าเพื่อน ข้าดูหล่อเหลาใช่ไหม" ซือถูเฟิงยกคิ้วให้เหล่าคนในที่ กล่าวอย่างมีเชิง
"ยอดเยี่ยมมาก! คราวนี้จะให้พี่น้องตระกูลอู๋หน้าไหนไปเปิ่นอวดอีก!"
"เกรงว่าครั้งนี้เล่อหลินเฉิงจะเหลือเพียงเสิ่นเจ้อไค่กับอู๋เฟิงเท่านั้นที่ยังมีกำลังรบ คราวนี้คงยากที่จะได้อันดับดี ๆ"
"ต้องยอมรับเลยว่าดาบสุดท้ายของเจ้าช่างเกรี้ยวกราดยิ่งนัก ฟันเจ้าหมีเพลิงเผาเงาตัวใหญ่ขนาดนั้นจนล้มระเนระนาด ข้าหัวเราะจนตายแล้ว"
"โดยเฉพาะสีหน้าของอู๋หยวนนั่น ใกล้จะขำตายอยู่รอมร่อ"
ภายในห้องเตรียมพร้อมของเมืองเสวียนจงบัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะครืน บรรยากาศสดชื่นรื่นเริง
"เฮฮะ! ทั้งหมดนี้ก็เพราะเกราะอสูรที่ท่านหลินหลอมให้ข้า ช่วยเสริมพลังได้อย่างมหาศาล"
ซือถูเฟิงรีบวิ่งเข้าไปหา สะบัดแขนกอดไหล่หลินหราน ยิ้มกล่าว
"เป็นไง ชุดเกราะพลังแสงชุดนี้ใช้งานได้ดีใช่ไหม" หลินหรานยิ้มกล่าว
ตั้งแต่แรกเห็นเกราะทองคำผุดขึ้นบนร่างสัตว์อสูรเทพธิดาปีกดาบ และอู๋หยวนยังเฉยเมยไม่ทำอะไร หลินหรานก็ล่วงรู้แล้วว่ายุทธการนี้อู๋หยวนต้องพ่ายแพ้แน่นอน