“อย่าใจร้อนนักเล่า เหล่าปีศาจมารที่เจ้าเกลียดชังนั้น เราก็เกลียดชังมันเช่นกัน จะว่าไปแล้วเราต่างก็มีศัตรูร่วมกัน”
“เราเชื่อว่าเจ้าย่อมเข้าใจดี ว่ามนุษย์สองคนข้างบนนั้น ไม่อาจเทียบได้กับเหล่าปีศาจมารที่เจ้าพบเมื่อร้อยปีก่อน พลังดวงดาราในกายของพวกมันเจ้าก็สำรวจรู้ได้ นั่นคือพลังดวงดาราที่บริสุทธิ์ที่สุด”
“ยิ่งกว่านั้น ภายในกายของเหล่าปีศาจมารล้วนถูกลมหายใจปีศาจมารมายาปนเปื้อน พวกมันสละฐานะความเป็นมนุษย์ไปนานแสนนาน กลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์และไม่ใช่ผี”
“การล้างแค้นแบบนี้ของเจ้า ไม่ประกอบด้วยความหมายใดเลย หรือเจ้ามิใคร่อยากไปแสวงหาเหล่าปีศาจมารนั้นเพื่อล้างแค้นด้วยมือของตนเองกระนั้นหรือ?”
เมื่อเห็นราชาปลาหมึกมังกรเริ่มอาละวาดอีกครั้ง มังกรบรรพชนจักรพรรดิม่วงรีบระเบิดพลังเทพมังกรออกมา บีบข่มมันลงอย่างเด็ดขาด
ต้องยอมรับว่ากลิ่นอายเทพมังกรบนกายของบรรพชนมังกรม่วงนั้นทรงพลังเหลือเกิน แม้ราชาปลาหมึกยักษ์ลายมังกรที่ทรงฤทธิ์เช่นนี้ ก็ไม่อาจต่อต้านได้แม้แต่น้อย จำต้องสงบจิตสงบใจลง
“เฮ้ย เจ้าพูดได้เพราะปากนัก ก็เพราะเจ้าไม่ได้บาดเจ็บหนักเหมือนข้า แผลจากสองหนวดนี้ต่างหาก ที่ทำให้ระดับพลังของข้าลดฮวบ กระทั่งหมัดฆ่าที่ทรงฤทธิ์ที่สุดก็ไม่อาจแผดเผาออกมาได้”
“ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังต้องทนถูกความมืดดำนี่แทะเซาะทุกวันทุกคืน ความทรมานเช่นนี้ เจ้าจะรู้สึกได้อย่างไร!”
ราชาปลาหมึกมังกรตะโกนด้วยความเดือดดาล