หากแต่เมิ่งจื้อซานมิได้จอดรถในบริเวณนั้น แต่ยังคงขับตรงไปข้างหน้า กระทั่งเห็นเรือนน้อยหลังหนึ่ง จึงนำรถเข้าจอดภายในเรือน
"ที่นี่เป็นอสังหาริมทรัพย์ที่บิดาข้าซื้อไว้ ปกติแล้วจะไม่มีผู้ใดมารบกวน"
เมิ่งจื้อซานย่อมทราบดีถึงฐานะปัจจุบันของหลินหราน หากปล่อยให้เขาลงจากรถ ณ สถานที่เมื่อครู่ ท่าเรืออันกว้างใหญ่นั้นคงจะแน่นขนัดไปด้วยฝูงชนที่หลั่งไหลมาเพราะชื่อเสียงของหลินหรานทันที
"ฮึม"
หลินหรานยิ้มแล้วพยักหน้ารับ แท้จริงเขายังตั้งใจจะเตือนเมิ่งจื้อซานว่าไม่ประสงค์ให้ผู้ใดล่วงรู้ร่องรอยการเดินทาง แต่นางกลับมองออกถึงความกังวลของเขาโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ทำเอาหลินหรานแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อลงจากรถ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากภายในเรือน ชายผู้นี้หลินหรานเคยพบมาก่อน คือบิดาของเมิ่งจื้อซานที่พบเมื่อครั้งอยู่ ณ เทือกเขาชิงหยุน ผู้เลื่องชื่อในภาคใต้นามว่า "ท่านพิษ"
หากแต่ฉายานี้มีศักดิ์เฉพาะในภาคใต้เท่านั้น ในแดนอื่นก็ไม่มีผู้ใดรู้จัก และย่อมไม่ใช้ฉายานี้เรียกขาน
"ข้าน้อยหลินหราน ขอคารวะท่านผู้เฒ่าเมิง" หลินหรานรีบยกกำลังมือคารวะทันที
"ฮ่าฮ่า หนุ่มน้อยหลิน ยินดีที่ได้พบอีกครั้ง นับจากวันจากกัน ณ เทือกเขาชิงหยุน ผ่านมาเพียงไม่กี่เดือน หนุ่มน้อยหลินก็เติบโตถึงขั้นเช่นนี้แล้ว ช่างเป็นคนรุ่นหลังที่น่าทึ่งยิ่งนัก"
บิดาของเมิ่งจื้อซานนามว่าเมิ่งหลิงหาน แม้ภายนอกจะดูเข้าสู่วัยกลางคน แต่ใบหน้ายังคงงดงามสง่างามยิ่ง คงเป็นผู้ที่เคยทำให้สตรีทั้งหลายหลงใหลจนหัวปักหัวปำในวัยหนุ่มมาแล้วอย่างแน่นอน