“กลับมาแล้วหรือ ได้สิ่งที่ต้องการจากเกาะเล็ก ๆ นั่นมาหรือไม่”
เมื่อเห็นธิดากลับมา แม้เมิ่งหลิงหานจะเจ็บปวดเพียงใด ก็ยังฝืนยิ้มออกมา
“เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญแล้ว ท่านพ่อ ท่านต้องไม่เป็นอะไร ข้าจะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้”
แม้จะได้ถุงพิษของงูเผ่าพันธุ์มังกรพิษปีศาจร้ายมาแล้ว แต่เวลานี้เมิ่งจื้อซานกลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย เมื่อเห็นสภาพของบิดา น้ำตาก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย
“ไม่ต้องแล้ว กลิ่นอารมารกำลังจะรุกล้ำเข้าสู่ชีพจรหัวใจ คงหมดหนทางเยียวยาแล้ว ให้พ่อได้มองหน้าลูกให้เต็มตาอีกสักครั้งก็พอ”
เมิ่งหลิงหานคว้ามือของเมิ่งจื้อซานไว้ พลางกล่าวอย่างอ่อนแรง
“ไม่! เป็นไปไม่ได้ ต้องมีวิธีแน่!”
เมิ่งจื้อซานไม่อาจยอมรับความจริงนี้ได้ ก่อนที่นางจะจากไป บิดายังแข็งแรงดีแท้ ๆ แต่พอกลับมาคราวนี้กลับใกล้สิ้นใจ เรื่องเช่นนี้ใครเล่าจะทำใจยอมรับได้
มารดาของเมิ่งจื้อซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร่ำไห้จนแทบขาดใจมานานแล้ว นางกุมมือของเมิ่งหลิงหานและธิดาไว้แน่น
ส่วนหลินหราน ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมารมายาบนร่างของเมิ่งหลิงหาน สีหน้าจึงเคร่งขรึมลงทันที
ระดับพลังของเมิ่งหลิงหานอยู่ที่เก้าดาว แม้ยังไม่ถึงเก้าดาวขั้นสูงสุด แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว นับเป็นยอดฝีมือแห่งภาคใต้ มิฉะนั้นคงไม่ได้รับสมญานามท่านพิษ ทว่ายอดฝีมือผู้แข็งแกร่งเพียงนี้กลับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ เห็นได้ว่าคราวนั้นต้องเกิดเหตุไม่คาดฝันบางอย่างขึ้นแน่