เทือกเขาชิงหยุนแห่งนี้เป็นป่าดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ มีภูเขาลูกเล็ก ๆ มากมาย โดยมีสามยอดเขาที่สูงตระหง่านเป็นพิเศษ ได้แก่ ยอดเขาหลิงหมิง ยอดเขาหลิงหยุน และยอดเขาชิงหลิงชาน
ยอดเขาหลิงหมิงแห่งนี้ หลินหรานเคยไปมาก่อน คือที่ตั้งของอาณาจักรลับในภาคใต้นั่นเอง แต่ตอนนี้อาณาจักรลับได้ปิดลงเนื่องจากการเปิดศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์ โดยทั่วไปจึงไม่อนุญาตให้เข้าไปอีก
ส่วนที่เหลือก็คือยอดเขาหลิงหยุนและยอดเขาชิงหลิง ซึ่งเป็นสองยอดเขาที่ใหญ่ที่สุดในเทือกเขาชิงหยุน ภายในมีสัตว์อสูรอาศัยอยู่มากมาย ใครก็ตามที่ต้องการจับสัตว์อสูรในเทือกเขาชิงหยุนนี้ ล้วนเลือกสองยอดเขานี้แทบทั้งสิ้น
แน่นอนว่าสองยอดเขานี้ก็อันตรายมากเช่นกัน ดังนั้นบางคนที่ต้องการความปลอดภัย ก็จะเลือกยอดเขาเล็ก ๆ รอบข้างเหล่านี้แทน
"หนูน้อย เมื่อครู่บอกว่าต้องการจับสัตว์อสูรใช่ไหม เช่นนั้นข้าแนะนำให้ไปยอดเขาเล็ก ๆ ข้างหน้านี่แหละ ถึงแม้จะเทียบกับอีกสามยอดเขา หลิงหมิง ชิงหลิง และหลิงหยุน ไม่ได้ แต่ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว เหมาะกับหนูน้อยที่เป็นนักเรียนแบบนี้"
อาลุงเห็นหลินหรานนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ ก็รีบเอ่ยขึ้น
"ท่านลุงคะ ราชาหมีนรกที่น่ากลัวตัวนั้นอยู่ที่ยอดเขาไหนกัน ข้าอยากรู้ไว้ล่วงหน้า จะได้หลบเลี่ยงแต่ไกล"
"ก็จริงของเจ้า เห็นยอดเขาใหญ่ตรงหน้าไหม" อาลุงจอดรถไว้ข้างทาง แล้วชี้ไปที่ยอดเขาใหญ่เบื้องหน้า พลางกล่าว "ยอดเขานั้นคือยอดเขาหลิงหยุน ว่ากันว่าราชาหมีนรกที่น่ากลัวตัวนั้นอยู่บนนั้น"
"เจ้าดูที่เชิงเขาสิ รถจอดแน่นชนัดขนาดนี้ คนธรรมดาอย่างพวกเราควรรีบหลบให้ไกลไว้ก่อน อย่าให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย" อาลุงเตือนหลินหรานด้วยความหวังดี