"เฮ้ย! มองข้าทำไม นี่ไม่ใช่เทพมังกรของพวกเจ้าหรือ ไหงคิดจะปัดความรับผิดชอบให้ข้าเล่า?" หลินหรานมองสายตาของสัตว์เทพโบราณเหล่านั้น แผ่นหลังของเขาพลันเย็นวาบ
แม้พลังของมันจะน่ากลัวมากจริง ๆ แต่ตอนนี้มันก็เป็นเพียงเด็กแรกเกิดที่ซุกซนเป็นที่สุด หากเป็นสัตว์อสูรธรรมดา หลินหรานย่อมมีวิธีจัดการ
แต่เจ้าบรรพชนมังกรม่วงตัวนี้แตกต่างสิ้นเชิง เกิดมาก็อยู่ระดับสัตว์เทพแล้ว ในเมื่อยังไม่ได้ทำสัญญากับสัตว์อสูร จะให้หลินหรานมีวิธีไหนไปกำราบมันได้?
หากพามันเข้าร้านตัวเอง ไซร้ก็ไม่รู้ว่ามันจะรังแกเหล่าสัตว์อสูรในร้านของเขาสักแค่ไหน
หรือไม่ต้องรังแกด้วยซ้ำ แค่ลมหายใจเพียงนิดเดียวก็อาจทำให้สัตว์อสูรธรรมดาเหล่านั้นตายเพราะความหวาดกลัวได้
หากเป็นเช่นนั้น หลินหรานจะยังเปิดร้านทำการค้าต่อไปได้อย่างไร?
ดังนั้นหลินหรานจึงคิดว่าเจ้าสิ่งนี้ต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่นอน ยังดีที่ปล่อยให้พวกมันหลายตนช่วยกันดูแล
อย่างน้อยบรรพชนมังกรม่วงตอนนี้ก็ยังอยู่ระดับสัตว์เทพ และพวกมันทั้งหมดก็อยู่ระดับสัตว์เทพเช่นกัน ย่อมยังพอมีกำลังต่อสู้
แม้จะไม่แน่ว่าจะชนะ แต่เมื่อเทียบกับสถานการณ์ของหลินหรานแล้ว ย่อมดีกว่ามากนัก
"กระแอม กระแอม หลินหรานเอ๋ย เจ้าเป็นมนุษย์ที่เทพมังกรเลือกสรร ย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้ หากเจ้าไม่ดูแล มิปานเจ้าให้พวกเราดูแลหรือ?" สัตว์อสูรดอกกุหลาบตบไหล่หลินหราน พลางกล่าวอย่างมีความหมาย
"บัดซบ เจ้าสิ่งนี้เป็นเพียงปัญหา ข้ายังอยากเปิดร้านต่อไป ไม่อยากให้มันรื้อร้านเร็วขนาดนั้น" หลินหรานรีบส่ายหน้าพูด