“หน้าข้ามีอะไรติดอยู่รึ?”
หลินหรานสังเกตเห็นว่าเหมิงจือซานมองมาที่ตนมาตลอด จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ก็...ไม่มีหรอก แค่คิดเรื่องอะไรสักอย่าง” เหมิงจือซานยิ้มแล้วตอบ
“ก็ได้”
“อ้อ ใช่แล้ว ยืมดาบเงาพิษของเจ้าให้ข้าดูหน่อยสิ” หลินหรานดวงตาเปล่งประกายเมื่อพูด
เล่าขานกันมาว่าดาบเงาพิษเล่มนี้คือของวิญญาณเทพที่เกือบจะไม่มีความเสียหาย หากเป็นจริงดังนั้น อำนาจของดาบเงาพิษย่อมไม่อาจวัดได้แค่นี้แน่นอน
ในมือของหลินหรานเองก็มีพัดเจ็ดหวงอันสมบูรณ์ไม่บุบสลากอยู่ พลังของการเหวี่ยงเต็มที่เพียงครั้งเดียว ว่ากันได้ว่าทำลายสรรพสิ่งจนถึงสวรรค์ปฐพี
เพียงแต่พัดเจ็ดหวงผสมผสานคุณสมบัติหลายธาตุเข้าด้วยกัน จึงไม่อาจประสานกับวิชาลับโบราณอันทรงพลังได้ แต่ดาบเงาพิษต่างหาก เป็นของที่มีเพียงคุณสมบัติพิษเพียงธาตุเดียว หากประสานกับวิชาลับโบราณสายพิษอันยิ่งใหญ่ พลังของมันย่อมน่าสะพรึงกลัวเป็นแน่
“ก็ได้จ้ะ”
เหมิงจือซานพยักหน้า หยิบกล่องเล็กที่บรรจุดาบเงาพิษออกมา เมื่อเปิดฝาออก ดาบสั้นสีม่วงก็ปรากฏขึ้นในมือทันที จากนั้นนางก็รีบส่งมอบให้หลินหราน
“คลื่นพลังดวงดารานี้ ทราบดีว่าเหนือกว่าของวิญญาณเทพส่วนใหญ่ แทบไม่ต่างจากดาบสนิมของข้าเลย”
“น่าเสียดายที่ที่ด้ามดาบมีรอยแยกเล็ก ๆ เส้นหนึ่ง หากปราศจากมัน คงได้เรียกว่าของวิญญาณเทพอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง”
หลินหรานลูบรอยแยกเล็ก ๆ ที่ด้ามดาบเงาพิษแล้วเอ่ยเบา ๆ