“โอ้! ข้าเข้าใจแล้ว ดาบพิษมหาประลัยเนี่ยน่ะ เป็นของสาวน้อยข้างกายเจ้านี่เองสินะ”
“ไหงล่ะ ใจจดใจจ่อขนาดนั้นว่าดาบพิษมหาประลัยจะซ่อมได้หรือไม่ ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบสาวน้อยข้าง ๆ นั่น อยากเข้าช่วยเธออย่างนั้นเหรอ?” มังกรบรรพชนจื่อหวงยิ้มถาม
“อย่าพูดเหลวไหลน่า ข้าบอกแล้วว่าแค่ตั้งใจจะเข้าช่วยเฉย ๆ” หลินหรานรีบโต้
“ใช่ใช่ แค่เข้าช่วยเฉย ๆ เท่านั้นเอง ข้าเข้าใจดี แหะ ๆ” มังกรบรรพชนจื่อหวงพูดด้วยน้ำเสียงคนที่เคยผ่านอะไรมาแล้วทั้งหมด
“ไปให้พ้น! อย่าใช้น้ำเสียงแบบนั้นพูด ทำเอาเหมือนเจ้าเคยผ่านศึกชิงชัยมาเป็นร้อยเป็นพัน”
“แล้วอีกอย่าง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ จริง ๆ เจ้าก็เฝ้าเป้าหมายหงส์เพลิงเสวียนกวังของข้ามาตลอด ข้าบอกให้ ข้าไม่ยอมให้เด็ดขาด”
“ไม่ยอมก็มีประโยชน์อันใด? พวกเราทั้งสองรักกันมั่นคง เจ้าไม่มีสิทธิ์มาขวางหรอกนะ ฮึ่ม!” มังกรบรรพชนจื่อหวงพูดอย่างอ้อนอวด
ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หลินหรานถึงกับอึ้งไปทั้งตัว
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ข้าจะไปนอนแล้ว ไม่รบกวนการสานความรู้สึกของพวกเจ้าอีก บ๊ายบาย”
มังกรบรรพชนจื่อหวงหาวหลายครั้ง แล้วก็เงียบไปทันที
......
“ดาบเงาพิษของข้ามีปัญหาอะไรหรือ?”
เห็นหลินหรานจ้องมองดาบเงาพิษอยู่นานเช่นนั้น เมิ่งจื้อซานจึงถามด้วยความสงสัย
“เปล่าเปล่า แค่รู้สึกว่าดาบเงาพิษเล่มนี้ไม่ธรรมดาเลย เก่งกว่าดาบสนิมของข้าอยู่มาก” หลินหรานรีบหลุดจากภวังค์ แล้วคืนดาบเงาพิษให้เมิ่งจื้อซาน