"อัญมณีดำนี่ มันมาจากกระบี่เทพมารงั้นรึ?"
"ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงเกือบเหมือนกับอีกชิ้นบนดาบสนิม ที่แท้อัญมณีดำนี้มันมาจากกระบี่เทพมารนี่เอง"
"แต่ทำไมอัญมณีดำถึงหลุดออกมาจากกระบี่เทพมาร แถมยังถูกฝังอยู่บนแท่งดำนี่ได้ไง แล้วกลิ่นอายของมันยังอ่อนแอกว่าบนดาบสนิมเสียอีก" หลินหรานพูดด้วยความสับสน
"เรื่องที่มันหลุดออกมาจากกระบี่เทพมาร ข้าไม่อาจรู้ได้ นับเป็นเวลาหนึ่งแสนปีแล้ว อะไรเกิดขึ้นก็ได้"
"แต่ข้อหนึ่งข้ายืนยันได้ อัญมณีดำที่ฝังอยู่บนแท่งดำนี่ พลังของมันต้องถูกผนึกไว้แน่ มิฉะนั้นจะเหลือกลิ่นอายมารแค่นี้ไม่มีทางเป็นไปได้"
"เจ้าต้องรู้ไว้ว่าอัญมณีดำนี่คือสิ่งสำคัญที่สุดบนกระบี่เทพมาร กล่าวได้ว่าเป็นหัวใจแท้ของดาบทั้งเล่ม หากไม่ถูกผนึกไว้ พอกลิ่นอายมารอันทรงพลังระเบิดออกมา สัตว์อสูรในร้านค้าแห่งนี้คงต้องพินาศย่อยยับกันทั้งร้าน"
"ขนาดนั้นเลยรึ แล้วอัญมณีดำนี่มันคืออะไรกันแน่" หลินหรานรีบเร่งถามต่อ
"เรื่องนี้ยาวเหยียด เห็นทีเจ้าของร้านนั้นจ้องเจ้าอยู่นานแล้ว ยังไงเจ้าก็หาทางพาแท่งดำนี่ออกไปให้เร็วเถิด พอกลับไปถึงแล้วข้าจะเล่าให้ฟังอย่างใจความ"
มังกรฮวงม่วงบรรพชนมองผ่านดวงตาของหลินหราน เห็นเจ้าของร้านจ้องมองหลินหรานไม่วางตา จึงเตือนขึ้นมา
"ก็ได้ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอันสมควรจะเอ่ยเรื่องนี้จริง"
เมื่อได้ยินคำของมังกรฮวงม่วงบรรพชน หลินหรานรู้สึกตื่นเต้นในใจอย่างยิ่ง ใบหน้าที่แสร้งทำเป็นสุขุมก็เริ่มคุมไม่อยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง แต่ก็กลับคืนสู่ปกติได้อย่างรวดเร็ว